Ay Küsmüş Yıldızlara

şiirin hikayesidir

   A y küsmüş yıldızlara diye başladı kadın yazmaya   

  Aşkı ona ay parçam derdi öyle severdi   

  Aşkı yoktu gitmişti terk etmişti kadını  

  Büyük aşktı onlarınki çok sevmişlerdi 

  Ömürlük mutlu olmaktı dilekleri 

  Mutlu da oldular hatta mutluluktan uçtular 

  İnsan uçar mıydı hiç mutluluktan 

  Demek ki uçardı kanatlanırdı insan aşktan

  Kadın küstü herkese her şeye  hayata  hatta kendine bile  

  Ay küstü tüm yıldızlara kalbi kanadığı için  

  Yaşamak neydi ki onun için                     

  Ağlıyordu kadın geceleri  sarıldı kederini anlattı  

  Pamuk yüzlü yastıklarına  

  Kadın güzel konuşurdu hep naif ve hoştu    

  Bülbülüm derdi aşkı ona  artık bülbül de susmuştu 

  Uzaklardaydı aşkı mesafeler engel miydi aşklarına  

  Mümkün müydü hemen unutmak  ve yeniden başlamak 

  Dermanı yoktu kadının kırıldı kolu kanadı 

  Öylece yerinde çakılı kaldı bekliyordu 

  Beklemek sancılıydı aşkının ona dönmesini bekliyordu   

  Sevseydi geri dönerdi dönmedi demek ki sevmemişti 

  Zaman her şeyin ilacıydı hani zaman da geçti   

  Ve kadın anladı onun ilacı yazmaktı kadın yazdı....

                                       Ay    küsmüş    yıldızlara 

                     Ay küsmüş yıldızlara parlamıyor o günden beri   

                     Gece çökmüş üzerime yaşıyorum ben mahşeri  

                     Yastıkların dili olsa da anlatsalar sana tüm gerçeği 

                     Geceleri nasıl da ıslanırdı pamuk yüzleri  

                     Bülbül gibi dilim olsa da söyleyemem sevdiğimi   

                     Uzağımda olsan bile yaşıyorum ben maziyi 

                     Kırıldı kolum kanadım ben seni hiç unutmadım   

                     Bu günlerde geri dönmezsen, 

                     Ne sen varsın ne de ben varım.  

                     Ay küsmüş yıldızlara parlamıyor o günden beri 

                     Gece çökmüş üzerime yaşıyorum ben mahşeri ....

Sene 1990  ilk şiirim ve ilk bestemdir...

Semra EROĞLU  Şiirleri  sevdiren  kadın