Yorgun Gövdemi Bıraktım

Yorgun Gövdemi Bıraktım

İnsan yaşarken acısını yavaş yavaş usul usul

Bazen bir taşa rastlarda aşamaz onu dönen teker

Parçalanmış ruhum uçuşurken mavi gökyüzünde

Vardığım duraklarda bakıyorum eyvah benden beter

Bahar kokularını kim azalttı diye seslenen bir insan

Daha kaç kez öldüreceksiniz beni diye feryat ederken

Boşlukta kalmış düşerken kalbi kelebek mezarlığı

Gamzesine gömen çıkmadı gömülemedim cesedimle

Tebessüm yanakları soldu açmadan içindeki ayazlardan

Kanatmışlar cümleleri kelimeleri dilin toprağında çürürken

Yorgun gövdemi bıraktım çalılıkların üzerine iyice kanasın diye

Mehmet Aluç