Nedense Kızamıyorum Kimseye...

Nedense Kızamıyorum Kimseye

Nedense kızamıyorum kimseye, bende kızma modu yok, sadece kırılmış ’lığımın şehri var hep orada geziniyorum kırıklıklarımın içinde, tek başına. İçine kendimi sığdıramadığım şehrimde benden başka her şey içine sığıyordu, sadece beni kırılmış ‘lığımın şehri içine sığdırabiliyordu! Lakin burada tek başına vakit zaman geçmiyordu, terk etmeliydim bu kırılmış ’lığı unutmalıydım, kendi içimde sessizce yaşamalıydım kimseyi kırmadan. Alışa bilmeliydim buna, aşkımla duam, beni bulmalıydı sen sevdiğimin yanında. Bu kırılmış ’lığımı sevdiceğimin azda olsa nazıyla yaşamalıydım. Buna alışmak için zordu, benim için anlamak için zamanım olmasa da bunun anlamak için zamana ihtiyacım vardı, bu zamana da ben izin vermeliydim.

Ateşe kanat çırpan bir pervane olmak için  ateşin başındayım, aşkın yanındayım yanmak için geldim başına o beni çağırdı ve beni yakacak biliyorum, yakacaksa aşk yaksın, uyansın içimde uyuyan duygu ve hisler birer birer, içimde bağlı atlar taylar yolu tozu dumana katarak yola çıksın benimle, turnalar benimle uçsun gökyüzünde içimdeki aşkla bende onlarla uçayım senli aşk diyarına… Bir gelincik gibi yüreğinde aşkın açan çiçeklerini  senin göğsünde sinesinde yüreğinde açarken koklayayım. Öfkemle bileylenmiş elimde iken atayım öfkemle o bıçağımı, vereyim aşkla umutlarımı yarınlarımı avuçlarına.

Şimdi yolda koşarken sen yâre gelirken, yol esen rüzgârla beni yorsa da yorulmayacağım aşkımla. Kalbinin dik yamaçlarına yüreğinde, açan çiçekleri koklamak için çıkacağım. Geleceğim ey sevgili kapına bekle beni, yoldayım sana koşmaktayım bitecek yalnızlık sancılarımız, güneşimiz yeniden aşkla doğacak. Aheste aheste zaman akarken geçerken ben koştum sana geliyorum, solmayacak baharlar içinde aşkla yaşarken, ben yaşayacağım bu baharı seninle, gönül çıramı aşkla bakışın ötelerde yaktı, önümü aydınlattı, aydınlıkla sana geliyorum inan buna ve beni usanmadan bekle.

Mehmet Aluç