Aşk Her İnsanla Yaşanılmıyormuş.

Aşk Her İnsanla Yaşanılmıyormuş

Giderken sanki unut beni der gibi gittin! Dönüp arkana bakmadan, yıkılmış viran halimi görmeden kaçtın! Oysa seninle umut dolu günlerim olacaktı, birlikte küçük bir evde, sıcacık sevgi umut dolu ısınırken, bana gülümseyecektin, şimdi ise beni sensizlikle bıraktın. Giderken geri dönmeyeceğine beni inandıramadın, döneceksin diye umutla bekledim yolunu, sonunda anladım ki, her aşkın bir geleni birde gideni vardı. Ben sana gelirken, sen giden oldun. Beni bu dar alana bırakıp giderken, kendine geniş bir alan bulmak için mi gittin? Seni dar alanlara sokan, mahkûm eden ben miydim? Aşkla severken? Neyse olan oldu, giden gitti, bundan sonrasına bakmalıyım artık.

Burada güneş doğarken yeni bir günaydınla uyanırken, sen neyle uyanacaksın? Kiminle uyanacaksın bilemiyorum, bilmemede artık gerek yok diyorum. Gecenin kör bir karanlığında tanışmıştık, gecemi aydınlık edersin sanmıştım yanılmışım, yine karanlıklarda beni bırakarak kendi karanlığına yürüdün ve bir elveda dahi etmeden. Ben yüreğimle sana aşk ile yaklaşırken sağır kaldın duyamadın, belki başka sözler duyarsın gerçi aşktan daha güzel söz yoktur, neyse kısmetinde ne varsa o olur diyerek noktayı koyayım.

Bir anlatım bozukluğu içinde, yanıma bıraktığın hasretle dar alanda paslaşarak tek kale maç yaparak, günümü geçiriyorum gol yesem de üzerime gelen duvarların açılarak genişleyeceği günde, tek gol atacağıma inanıyorum, aşkı seninle yaşayacağıma inanmak için sevdimse de, aşk her insanla yaşanılmıyormuş, vesselam.

Mehmet Aluç