Tüllerine Sarmalanırdı İkindi Güneşi

dağlarda tepeleme yığılmışken 

ise bulanmışken karlar

mor göklerde

başımı buz gibi havalarda unuttum

postallarımı amansız taşkınlarda bıraktım

belleğimde

dışlanmış ülkelerin savaşları

gençliğimden nice tadına varılmamış 

anılar geçti

kimileyin 

bir hüzünlü mevsimden

kimi zaman 

apansız bir muhabbet sedasından 

dünyayı güvercin aklığından koparıp

yarasa koyuluğuna daldıran 

türkülerdi söylediğim 

sahi  

mahcup bakışlardık

ürkütülmüştü savaşçılığımız

gelen o mahşeri fırtınanın karşısında

biz kesik seslerdik

sancıyan hayallerdik

sevda çiğneyip

kan tüküren

duygularımız ölesiye çölleşirken

bir damla suda çırpınırken

vurgun yüreklerimizi 

kanlı bıçaklı eyleyen

o sevgiliydi

bahar yelleri gibi esip gelendi

bakışları şah inciler yüklü

yağmur donanmalarıyla doluydu

gelişi uzaktır diye 

yağız bir geceye dönüştü devran

alevlerin diliyle konuştu rüzgar

hasret denizlerinde 

niceleri yandı

kül oldu

yükselen ahlardan

göçebe kuşların kanatları tutuştu

birazda yanık koktu bedenlerimiz

o buradan göçeli

bizi

mecnun sınıfına katıp kaç zamandır sattılar

melon şapkalı adamlar

ufuk bir çizgiydi

ince bir çubuk gibi 

üzüm salkımlarına uzanırdı dudakları

meleyen rüzgarın sesiyle 

kısalırdı mesafeler 

tüllerine sarmalanırdı ikindi güneşi

dağ başlarında

uçsuz bucaksız kırlarda

hep bizim sesimizdi yankılanan

o gittiğinden beri

bizi tufanlar vurdu 

zifiri bir karanlığa kuruldu zaman

ağaran sabahların

maviliğinden damlayan soylu arzularımız oldu

iki fecrin arasında

feyz ve ilhamın şafakları güllendi

güneş gibiydi akçıl umutlarımız

gökçe manasını dokuyan yüreklerimiz

karasevdalıydı

sevinçten boşalmış kentlerin sokaklarından

bata çıka yürüyen ufuklardan

gelişinin haberidir diye

hep o sevgilinin 

gül fırtınasını bekledik

redfer