Beklemek Düştü

Beklemek Düştü

Herkes her akşam sevdiğine giderken

Ben giden sevgiliyi beklerdim gençken

Her kesin kaderine bir düşen vardı

Beklemek düştü kaderime severken

Hasret bir sancıydı sancısını çekerken

Giden vefasız gitti sebepsiz giderken

Yoktu bir sebep yüreği kebap ederken

Gözyaşı hasret düştü divane ederken

Yıllarca düşündüm bulamadım sebep

Galiba kalmamıştı aşk ile birde edep

Galiba arşınla dedi bak orada Halep

Halep’e gerek yoktu gönül yakın iken

Ne Halep ne Bağdat bıraktım aradım

Bulamadım şehirlere küstüm darıldım

Aşka güvendim sevene güvenemedim

Güvendiğim dağlara kar yağdı yaz iken

Oturdum odamda sessizce kaldım

Yeniden bir seven bulacaktım anladım

Kul Mehmet’im sevdim birazda yandım

Yananı Mevla görür dedim bunu yazarken

Mehmet Aluç-Kul Mehmet