Adı Çocuktu Sadece Çocuk...




Ölü bir öfke ile k/azdı kabrini aşkın şahında değil kinin b/atağında süzüldü gözlerden ırak olsa da varlığı dinmeyen bir acı ile bağrına b/astı ölümü ağrına gitse de yavaşça ölmenin t/adını çıkardı zalim kâfir bir sentez belki bir nefes ötesi nefsine taparken ölümcül bir diyezde ödedi diyetini çünkü MASUMİYET SAKLI İDİ MAZLUM RUHLAR SOKAĞINDA…

 

 

 

 

Göğün münferit sarkacı aşkı adayan

Bataklık kuşları değildi içine çeken

Çünkü cennetti bastığı ayakları ile nasıl da sağlam zemine

Elemden çektiği çileyi sundu önce

Ve çil yavrusu gibi dağılan

Sözcüklerle örülü bir güfte armağan etti Rabbi:

Adı çocuktu sadece çocuk

Basireti b/ağlanmış kuşlardan mütevellit

Ruhunda saklı kilimi serdi yere: anne sesinde

Saklı sözcüklerden örülü duaların nezdinde

Koruyucu meleklerin inhisarında

Şah damarından yakın olana sevdalı

Bir alıcı kuş misali uçarken bir dertten alıp da başını

Aslında sadece kendinden gitmek isterken…

 

Hazan semirdi.

Hüzün böğründe saklı.

Hüzzam makamında hayatı

Yalnızlığın sarnıcında gördüğü yürüdüğü Düşler Sokağı.

Sezilerinden sekti kuşlar…

 

Kuş gibi çırpınan yüreği nasıl ki azadesi idi ömür

Denen bestenin lütfuna b/andı acıyı

Aşkla ihtimamla sever yaşarken kursağında saklı lokmayı

Çıkarıp verdi yanındaki çocuğa

Ne de olsa acı kumasıydı evrenin

Ne de olsa o dik başlı acı her evrenin

Bir sonrası

Nüktedan ruhundan firar eden gölgesi

Kadar

Kardığı

Yalnızlığın

Künyesinde seken tek hece sadece tek hece:

 

Adı aşk soyadı gam

Bir renk doğan bir kuş uçan

Seyisi gölgesinin

Koşan bir yılkı atı

Binemediği henüz trenin son seferine

Semada saklı umudu

İçinde saklı tutkusu

Ve aşkla evelemeden gevelemeden yandığı kadar

Yakardığı yüce Huda

Yalnızlık varsın olsun yongası…

 

Hüzne bandığı kalemi

Dikte eden

Hazan yüklü muhteris bir gölge değilken asla

Asası kalem

Asi/l yüreğinden her dökülen zerre

Bir sonraki güne hazırlandığı

Önceden öncesine d/okunan gaipten gelen coşkusu

Bir rivayet olsa da mutluluk

Hararetle yazdığı kadar asla da tutuk

Değilken kalemi ve işte sağdıcı ufuk

İçtimada umut

 

Beylik değildi aşk madem

Beyitler aşan kıtalar deviren

Ummanlarda yüzen delicesine seven

Kalbinden de öte

Kabrine yakın yalancı dünyaya uzak

Asla da içine düşmediği bir tuzak

İken rotası

Yâdı ve günü ve ömrü ve önü

Anne kokan dualardan arda kalan

Umudun ve hidayetin

Dinmeyen ç/ağrısı.

 

Bir b/ölü iki iken sevgiyle harmanladığı

Tek ışığı tek şıkkı

Anne kokusunda esen rüzgâra sevdalı ve duacı

Yoktan var edene adadığı ve tapındığı sefil varlığı

Ne de olsa ölümdü

Defalarca muştalayan

Asla mum değildi

Bilakis sönmeyen feri s/onsuzluğun gölgesinde dahi

Kıyılırken içi

Aralıksız kıyama duran sevgiyi

Şair edindiği kadar aşkın ve kalemin ilhamı

İle başı nasıl ki dönük Rabbine

Aşkın şüheda mazisinde saklı

S/onsuzluğun dinmeyen ç/ağrısı…

 

 


( Adı Çocuktu Sadece Çocuk... başlıklı yazı GÜLÜM-ŞİİRİN TEK H/ECESİ İKEN AŞK... tarafından 1.11.2023 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu