Hüznün Şehri Gazze...

Soluk teni mahzun gülüşünde saklı

Acılar kederin ayak sesi

Ve Gazze yüklü her çocuk her yürek

İklimlerden firar eden yapraklar misali

Sözcükler kasvetli ve o yanan coğrafya

Sevginin ümmeti midir sahi

Saklı kayıpta bir neşrin bir nesrin öyküsü

Ve Gazze’deki çocuklar

Öykündüğü kadar

Mutluluğa

Dipçiği zalimin zulmünün

Deştiği yara ve ülke

Ve tutulan nutku göğün

Yağan yağmur olsa keşke

Lakin bozguna uğramış şehir bir kez:

Bombalar ve tüfek dolusu külfet

Zimmetli acılar

Mekânı meskeni ölüm kokan bir şehirde

Bir dehlizde sarsıcı ölümler

Ve leş kokan coğrafya

İzinde hasret

Duydukları barışın

Kapışılası duyguların

Karmaşası ne çok hezimet yüklü

Ne çok eziyet kültürü

Ölümün

Küsen kaderin

Tüneyen hüznün

Çözüldü bir kere bağcıkları güneşin

Dizeleri kanlı şairin

Öncesinde dizlerinin üstüne düştüğü

Ne ki adı ölüm olan bir türkü

Bağdaş kurdu bir kere acıların üstüne

Hüznün şehrin ve kıyamet alametleri

Derinden yakar ihlaslı kalpleri

Elbet bir sancı değil sadece

Bir sanrı asla değil sadık olduğu kadar

Her Mümin Rabbine

Umut ve dua tek şifası

Öykündüğü barış dolu mutlu günler her çocuğun rüyası…