Aşkın Sonlanmışken Vadesi

Maviden bozma bir mehtap değil bu:

Sıralı bir ölüm hiç değil…

Meylettiğim iklimde saklı kibri

Beşerin

Ve beşeri yangınlardan tüten o duman

Devasa bir boşluk

Meylettiğim idi oysaki hoşluk.

Yerkürenin kumpası

Yüreğimse arz etti uçabilmeyi

Ve yerçekimine yenik düşmeden

Düşlerim de yanık kokmadan

Oysa ben çok sevmiştim sizi…

Mealim ne ola ki, bayım?

İçlendiğim kadar içerlediğim

Bir sevginin

İkliminden savrulan

Yapraklarım ve dikenli bedenim.

Rüştünü ispatlamış olsa da bu aşk

Sevecen bir gülüş bahşeder diye evren

Ben nasıl da bir ömür bekledim

Ve her gün yeni zincirler ekledim

Halkanın ucunda takılı aklım

Haresinde yalnızlığım

İklimlerden hazana meylettiğim

Bir düş ertesi

Bir aşk bozması

Yıkıntıdan dahi sağ çıkmak

Ayakta kalmaktı

Hatırası dünün

Ve mademki babamdan emanetti bu isim bana…

Şahsıma dökülen avuç avuç toprak

Lakin ben henüz hazır değilim bedenen göç etmeye

Bir öç değil bu

Adına koymuşlar yaşam diye

Her göç vakti

Konduğum ulvi rakım

Her sancakta parmak izim

Derviş yüreğimle

Salındığı kadar bir arada zikrim, fikrim

Mağlup geldim evet, ben bu hikâyede

Seken bir kordan hece iken

Aşkın sonlanmışken vadesi

Arz edilesi bir sevgiden de çok ötesi

Yenik ve yanık bir şiir daha hediye etmişken

Ben bu kifayetsiz yüreğe…