Dünya

Kandım senin yalan işine dünya

Ömrümce koşturdun boş bırakmadın

Gaye biraz mutlu olmaktı güya

Bana hep yek verdin şeş bırakmadın

Bilmem kaç kez çaldım gönül kapısı

Hiç açan olmadı kaçtı hepisi

Yapılmış üstüme halvet tapusu

Günlüme girecek eş bırakmadın

Azı tok günlerin çoğunluğu aç

Ellere hep verdin bana kaldı hiç

Yoksulluk meyini dedin hep sen iç

Soframa koyacak aş bırakmadın

Verdiğin mutluluk kuş olup uçtu

Dert ile kederler boyumu geçti

Yalnızlık bıkmadı hep beni seçti

Bağrıma basacak taş bırakmadın

Hüzünler çok derin neşelerse sığ

Ümit çoktan öldü umutsuzluk sağ

Bilirim taşımaz bu karı bu dağ

Üstüme salmadık kış bırakmadın

Böyle mi geçecek bu gençlik çağı

Gurbette tükendi ömrümün çoğu

Üstüme kapandı acı dert çığı

Aydınlığı geçtim loş bırakmadın

Zifiri geceler çevremi sardı

Ay ile yıldızlar sanki bir kördü

Uyuyabilseydim ümidim vardı

Onda da görecek düş bırakmadın

İhanet ordusu karargah kurdu

Dostlarım kalleşçe sırtımdan vurdu

Kime güveneyim hepsi de birdi

Sonunda düşecek peş bırakmadın

Neye el attıysam düş kırıklığı

Kimse duymadı bu sessiz çığlığı

Tek bende denedin tüm zorbalığı

Başıma gelmedik iş bırakmadın