Şehidimin Yerine Ben Can Vereyim Vatanımın Uğruna

Sensizliğin istilasındayım sessizliğin de dibine vurduğum.

Kaftanım buruşuk ruhum üşengeç vardiyamsa bitmek bilmemekte.

Arzım ve arşım ve azığım…

Ben meftun bir sevdayım ölü bir iklimim de ölümüne sevdiğim ön sözü iken yalnızlık sonlanmak bilmeyen hayatımın.

Her renk ayrı bir istişare.

Karanlığın peçesinden sökün ettim edeli dinmek bilmezken de nöbetim.

Ön sözüm yok ama son noktayı koyacağım.

Önsezilerim dizili ipe bilmezler de kalemimin aslında darağacında beni sallandırdığını.

Ben şairim.

Ben yetimim.

Ben ıssızım.

Ben Türk’üm; ben Türkiye’yim ve asker torunuyum.

Göğün muhabbetinde saklı iken tevazu yüklü benliğim ve hız kesmeyen belleğim kimse de dokunamaz benim bedenime ve toprağıma.

Bir kıyımdır ön görülen.

İçim kıyılırken aralıksız.

Bir kıyamdır da durduğum ve dualarım.

Kaynakçam sevgi önce Allah aşkı sonra vatan sevdası.

Dizginlemeden duygularımı, yazıyorum bu satırları ve şehit düşen askerime duacıyım elimden tek gelense bu işte:

Haddime mi düşmüş yan çizmek?

Haddini aştı hainler.

Had safhada isyan ediyorum teröre ve had safhada arkamı kolluyorum dünümü kolaçan ettiğim kadar yarınların ikbalinde ne olacak diye içim içimi yiyor.

Bir içimlik belki de gün doğumu ama sonsuzluğa meyleden.

Bir ömürlük olansa vatan sevgim ve ben kanıyorum aralıksız kanıyorum.

Cennetim benim ülkem.

Cennet bellediğim hayatımı ise cehenneme çevirmişken münafık gölgeler ve kâfir yürekler.

Ant içtim mademki kutsal kitabımın üstüne ve işte şahlanıyor ruhum henüz ölmedim ama yakınım mezarıma.

Öykündüğümse ise şehit düşen askerlerimin her biri.

Benim bir öyküm yok.

Benim sadece bir şiirim yok.

Ben çoklukla iştigal bir o kadar hiçliğin sarmalında seken bir kuşum mizacım da kuş ve kurşun ağırlığında yükümle kanat açıyorum yarınlara ama ne haddime?

Önce ben ölmeliydim.

Şehit düşen askerime rahmet yağarken gözümden akan yaşın da haddi hesabı yok iken ama içime akıtırken de yaşımı.

Yaş aldım.

Yetmedi.

Yas aldım.

Ve yasa bildim ben bu yaşı ve yası.

Anasının kuzusu yiğitlerim.

Vatan toprağını kutsayan Rabbim.

Ant içtiğim neyse üstüne ve ar bildiğim.

Ar damarı çatlamış zalimler nefsinin kölesi olan vatan hainleri ve kökü kurumak bilmeyen teröristler yine incir ağacı diktiler ne çok ocağa.

Aylardan Ocak ve hiç olmadığım kadar üşüyorum.

Aylardan Ocak ve ateş düşmüşken de nice ocağa.

Ben Türk’üm; ben Türkiye…

İklimlerden kış kışkışladığım kadar hüznü üstüme üstümüze çöken kara bulutlar.

Bu bir lanet.

Bu bir rivayet.

Biz ölsek bile bu ateş asla sönmeyecek.

Bir ömrü heba etmiş olmanın da ötesinde ömrüm feda olsun ülkeme.

Ömrüm feda olsun Rabbime.

Yüce Mevla’m, Sensin Sen bilen içimi ve şimdi senden tek dileğim var:

Beni de al yanına.

Beni de kutsa.

Bana bir görev bahşet ki: şehidimin yerine can vereyim ben vatanım uğruna.

Öncemde seferi.

Öncemde seyyah.

Öncemde muallime.

Öncemde evlat.

Ve her zerremle bu vatanın bir evladıyım madem…

Beni şiirlerimle gömme Rabbim beni yoklukla sınadın madem izin ver de kavuşayım ben sonsuzlukla iştigal iken benliğim izin ver de kavuşayım ölen askerime ölen dünüme ölen iklime ölen babama.

Ben şiirim.

Ben şairim.

İklimlerden şerh düştüğüm şehidimin yerine al beni.

Huzurun adresidir Senin yanın.

Huzurun adresidir gömülen şehidimin yasını tutmaktan perişan olmuşken bedenim ve yüreğim.

Bir şiir değil bin şiir dahi hiç değil.

Şiirlerden en güzelidir sen yeter ki komşu eyle beni Peygamber Efendime ve artık hiçbir ana ağlamasın benim anam ağlasa bile al beni de yanına al beni şehitlerimin yanına.

Kanımın son damlasına kadar ben vatanıma sevdalıyım.

Mürekkebimin son damlasına kadar da şairim ve yazacağım.

Yatıya kalan hüznümü ötele ve sadece Sen sev beni ve komşu eyle Peygamberime.

Bu dünyada hiçbir baltaya sap olamamışken varsın sadece benim anam ağlasın ardımdan yeter ki başka şehit vermeyelim bu gafil kâfirlere.

Ben razıyım ölmeye ki binlerce kere ölmüşken yeter ki hiçbir evlat babasız hiçbir ana evlatsız kalmasın…