Dergahım

Sağdıcım Sen ki Ulu Hancım…

Otağım otladığım omzumdaki silahım

Solumdan yediğim vurgun

Meylettiğim istirham edilesi bir umut iken

Yüreğim kırık tekerim

Getirdiğim tekbirin yok ucu bucağı

Ucu kırık kalemin alnına koyduğum o tek damlanın

İlahi Sırdaşımın Güzergâhı

Meşk eylediğim hüzün

Delik cebim cepkenim

İhya edilesi hüzün mektebimde

Sarmalında gizemin

Sararan yaprakların dalından düşerken

Çektiği son nefes

İçine

İçimde

İştigal ettiğim kadar yalnızlığın buğrası

Kayıtsız kaldığı kadar eşrafım

Endamlı bir meal ömrün savrulduğu

Savunduğum kadar umudu

Sarkacı hayatın

Sarnıcı içine düşülesi kuyunun

Varsıl itibarı

Mealimden seken her hece

Hercai değil yüreğin

Harcı âlemi yaşanası gizemin

Tekil tetikleyicisi

Zanların sanrısı

Sancıların uleması

Sırça köşkün ulağı

Sakit olsun bununla diyebilmenin yankısı

Yâdım

Yarenim

Yağan yağmurum, matemim

Kök hücremde saklı o yemin:

Konuşlu olduğum Dergâhım

Dermanım

Davudi sesinde mısraların

Meylettiğim ikbalim

İhmal edildiğim

Tek mertebem

Tevazu yüklü bir teselli

Tecelli eden yarınlara

Tasvip etmediğim tüm yalanlara

İtibar etmediğim kadar yalnızlığa

Çöken çatının

İçimde oynayan çenginin

Çökertmesi gerçeklerin

Çökkün iklim

Çömezi olduğum hazzın

Haizi olduğum sarnıcın

Edindiğim o intiba

İnfilak etti edecek yüreğim

Meşrebim

Mizacım

Mahal verense sırlara varsa yoksa itikadım

Sandığım sanmadığım

Sarnıcım sancılandığım

Sadık kaldığım sabrımın kutsandığı ruhun

Telaşının sonlandığı

En ulu ulvi Sağanağım

Yağan rahmetin sonlanmadığı…