Senin Gibi Yıldızlar

Yeterince akıllı değildin belki,

Yahut gereğinden fazla önemsedin

Seni hiç düşünmeyenleri

Benden kaçma dedilerse de

Sen hep kaçarak kurtulmuştun

Fare kokan, damarlı ellerinden

Sen mağlup olmasan, kahraman olmazdı

Kahraman olmasa, hikâye olmazdı

Büyüyünce bile

Ne sendeki o âdem elmasının

Ne de alnına düşen kahve saçlarının

Güzelliğini anladın

Aslında sen, birçok şeyi anlamadın

Lacivert, yıldızlı bir gökyüzün var şimdi

Güneş doğar mı dersin?

Peki sabah vakti gelince,

Ne kadar göz alıcı olursan ol

Senin gibi yıldızlar görünür mü hiç?

Sen hep susarsın

Gözlerin konuşur genç adam

Dinleyen olur mu?

O zaman senden umut kesilir

Bırakırsın anlatmayı

Usluymuş, unutmuş derler

Oysa sen,

Bir gün yeniden hatırlayacak kadar bile

Unutamadın

Bu kadar yakınsan herkese

Ama dokunamıyorsan kimseye

Sen bir gölge değil de nesin?

Grileşmiş yüzüne uyuyor

Söyle bana, kimin gölgesisin?

Hayal de mi kurmazsın?

Yanıma gel demeye korkuyorum

Çünkü sesinde bir yok oluş var

Bu hikâye ise senin sayende var

Oysa kimse görmüyor bunu

Çünkü bu yana bile bakmıyorlar

Belki de fazla koyulaşmışsındır

Fark edilmeyecek,

Arka planda kaybolacak kadar

Kararmışsındır

Olsun,

Senin aydınlığını çalanlar utansın