On Beş

Bir yolculukta tanırmış insan insanı

Kavuklu bir tren garının uzunca raylarında süzülürken ayakları

Yorgunluğunu, kızgınlığını, kırgınlığını anlatır dizleri

Dizi dizi yaşar insankızı

Dizi dizi yaşlanır

Ayrılık ne? Vuslat ne?

Haberi gelir mi yarene?

Bulutların görünmeyen yağmurları

Belki içinde değil de ardında saklıdır

İnsan ne garip

Yağmuru hep içine akıtır

Oysa umulur hep iyilik

Umulur aşk, umulur sevgililik

Bunca yanlışta bolca gerçeklik

Boyunca doğrulardadır sertlik

Yaşamayı seviyorum

Hayır hayır

Ayrı gayrı konuşmuyorum

Sen ayrısın

Bak o kadar mitingler var

Bayrağımı gönderdim sana

Göndere sen kaldır

Ben kabul ettim şimdi yoksun yanımda

Ama iyi ki yanımda vardın

Ayrılıkların acısı vuslatla bitecekse

Sonsuz bir alem için burada görünür yarın

Mutluluk mu istiyorsun

Kalbim hep yanında kırılgan yanının

Tuğsel KARAKIRIK