Duvarları Anlamak

    Birbirlerini seven insanlar birbirini sayarmış. Her dokunuşunu, her hücresini, her hecesini… Dudaklarından dökülen kelimeler, bedenin hareketleri; insani ve hayvani, olması gereken zamanda, olması gerektiği yerde, olduğu gibi akarmış. İşte bazı zamanlar, bazı yerlerde olduğu gibi değil de olması gerekilen gibi tıkanıyor yol. Çünkü doğru insanın senin doğrun olduğunun bir kanıtı yok. 

    Bazı insanları neden anlayamadığımı düşünüyordum. Her gün aktif olarak halka hizmet veren, ailesinin dertlerine çözüm bulabilen, dostunu dinleyip saatlerce muhabbet edebilen birinin algılama problemi, empati yoksunluğu, hoşgörüsüzlüğü, hor görüsü olamaz haklı olarak. Peki ne bu? İşte bu duvar! Halka, aileye, dostuna koyduğun paravan gibi değildir bu duvar. Bakmak istesen görünmez, açmak istesen içine bakamazsın. Taştandır, dokunsan acıtır. Sevsen fazladır, sevmesen eksik kalır. 

    Sanırım bizim bilmediğimiz ama hissedilen bir güç var. Bir zelzelenin ne zaman olacağını bilemeyip varlığını kabul ettiğimiz gibi bir güç. İliklerine kadar doğrusunu aradığın ama yanlışlarının farkında olduğun; onu değil kendini bulduğun gibi bir güç. Çocuksu telaşla bir oyunun içine girdiğin, bir yolun düşüşlerini ezberlediğin, bir düşün bile hayallere daldığı gibi bir güç. Belki de ondan görünür bize o kulvar, belki de bundan yıkılır bir sarsıntıda taş dediğimiz o duvar. 

    Suçlu biz değiliz, çünkü biz değiliz. O yüzden bıraktım ördüğüm duvarların kalıntılarını… Sevmek anlamaktır, anlaşılmaktır, anlayıştır. Eğer beceremiyorsam vardır illa bir kanıtı.

    Kanatları olan birine gökyüzü verilmişken olması gereken zamanda, olması gereken yerde, olduğu gibi özgürce süzülsün. Bugünün dün olduğu elde edilemez yarını şeffafça görsün!

Tuğsel K.