Bakış

    Bu gece annemle uyumak istedim. Aslında otuza dayanmış biri olarak bu detayı çocuksu bulmazsak iyi de ettim. Saçımı okşadı, sırtımı sıvazladı ve ben eğer o çocuk olsaydım çoktan uyuyakalırdım fakat duygularım ağır bastı. Dayanamadım sordum. Annem eski insanlardandır. Öyle teknolojiyle işi olmaz, bağ bahçe bilir. Bir de sevgiyi bilir. Ama aşkı bildiğine ilk kez şahit oldum! Ona “Erkeklerin aşık olduğunu nasıl anlarsın anne?” dedim. Rastgele sormuştum ama rast geldi. “Bakışlarından…” dedi. “Gözlerini senden alamaz!” Hayatımda aldığım en aşk kokan, en içten, en gerçekçi cümlem bu oldu. Yani yarım saat önce duyduğum bu sözler... İnsanın süsü yüzse ve yüzün süsü gözse ve bu milyonlarca sene önce söylendiyse, annemin “bakışlarından…” demesine şaşırmamam gerek. Aynı benim, tüm çağrışımları uyandıran annemi yanıma doğru zamanda çağırmam gibi. Gözler ilah gibi, gözler söz gibi… Ve gözlerle yapılan her şey şu dünyanın en sahici işleri. Gözlerini mi devirdi göz yumma, gözlerini mi kaçırdı hep senden gözlerini dik, gözünün içine içine mi baktı senin; gözünü seveyim bırakma. 

    Gözümüzü açıp geldik, kırpmamak üzere yumacağız. Geriye kalan hatıralarımızdan çok hatırımızda kalanlar; bakış! 

Tuğsel K.