İnzivaya Çekilmiş Bir Bulut Olabilirim

Muştalanmış gün ışığı:

Sökülen dikiş izleri saklı

Şehrin surlarına konan hümayun misali

Geniş cepheli binalar aşkla eşleşen yolu

Süzgün balkonların pencere pervazına konan

Göçmen kuşlar belli ki

Yitirdiler rotalarını

Öykündüğümüz sefil nidalar yok artık

Issızlığa bakan arka cephesi yalanların

Süzülen düşler ne ki

Güleç mevsimin şakıyan ruhuna

Eşlik eden her rüya hele ki ömür

Gitti mi elden

Gidişlerin yongası

Dönüşlerin sönük ihtimali

Şairin düşüşlerinin de yok iken ederi

İnzivaya çekilmiş bir bulut olabilirim

Patlak veren öfkemden sıyrıldığım

Semiren hüznün düşen dolgularından

Dahi nemalanabilirim

Ayrık otu addedilen ruhumun

Boyumu aşan dalgaları

Yalnızlığı bir tutam tuz ile yok sayabilirim

Yarama bastığım tuzun eşkâli

Yağan yaşımın ihtimali

Evrelerinde döngünün

Engin bir ruhum sitemin

Meyleden körüklü aşkların

Niyetini bozduğu kadar da zalimin

Danışıklı dönüşüklü bir kelam

Zindanlara serili yamam

Dikiş izinde ölümün

Dar sokaklı verilen hükmün

Hicvine sığındığım şiirlerin

Yüzü suyu hürmetine

Geri dönümü olmayan esrik günün

Ziyadesiyle okşadığı iken

Ruhumu tasfiye etmekle mükellef

Randıman almayacağımı bile bile

İkbalin iziyle hemhal

Her halükarda sırıtan bir minval

Sobelendiğimin de ötesi

Sorgulandığım o idam sehpası

Göğün körüklü düşleri

Cihandan öte bir yolculuk mademki benimki

Sevilerin uçuşan polenlerine eşlik eden iklimi

Sonlandırmasın diye Tanrı

Yeniden doğabilirim

Umut fakiri gönüllerden uzak

Ufkumda saklı olsa ne ki aşk denen tuzak?

Bir intihal değilken de yaşamak…