Bıçaklar

Fırtınan dondursa bile

Tenimi, kirpiklerimi, her şeyimi

Ne kadar çok bekledim biliyor musun?

Belki durulunca bir liman ararsın diye

Durulursan…

Sigaranın dumanı saçlarıma siner

Ellerin ellerime değmeden geçip gider

Sırtımdaki bıçaklar gibiyim

Onlar yorgun bedenime

Ben geçmişe saplanıp kaldım

Bir gün sahibine döner mi o bıçaklar?

Yahut benim aptallığımı

Yırtmak için miydiler?

Parlak, metal yüzünde bıçakların

Kendi yüzümü görüyorum

Dudağım bükük

Kollarımı gözlerime perde yapmışım

Utanmışım, yenilmişim

Fırtınanın dinmeyeceğini anlamışım

Bir vazgeçiş manzarası bu

Saçlarım tertemiz kokar, yeniden

Ellerim ellerine değmeden geçip gider