Nazire Kaçıncı Kolluk Kuvvetimdir Kim Bilir Şiir

SAYIN DEMİR HOCAMIN ‘’BİR İHTİMALİN ŞİİRİ’’ İSİMLİ ŞİİRİNE NAZİRE…

SAYGILARIMLA.

Kum fırtınasına yakalanmış uçuşan küllerim

Bazen küskün bazen s/üzgün

En çok da kendimden kimsesizliğe sürgün edildiğim.

Külliyen de yalandır külliyemde çıkan yangın

Sadece Rabbimdir şahit olan

Kum saati misali döktüğüm kumu

İhbar edeceğim kadar da içimdeki devasa aşkı

Ve o çadırı bahşeden Rabbine sevdalı kulu

Kutsasın dilerim ki yücelerin yücesine

Tutunduğum kadar da engin rahmetine

Tutamağım hayata devridaim yapan yılların

Hem hatırına hem de yakalandığım fırtınaya

Bir geçiş yaptığım nasıl da aşikâr

Bir âlemden diğerin seken yüreğimde saklı

Müzesi sözcüklerin derviş yüreğimi kardığı kadar

Zikrime asılı iken fikrime eş değer

Ölümle tokalaşan varsın olsun sevdalandığım kader

Muhtırası bir kere verilmiş yaşamın

Muazzam bir döngü rahvan atların

İçimde saklı iken sonsuzluğu mimleyen

Asla dinmeyen yüreğimin

Koşu bandı

Ah, etmediğim kadar cihana

Afrası tafrası bölücü bir saltanat iken yaşama

Duyulan öfke ve kibir ve nefret

Ötelensem de içimde saklı tuttuğum kadar o hasret

Elbet önce varmak kendime sonra hidayet

Denen en kutsal rabıta ve rakım

Eş değerli bir mizaç

Bazense şaşkın gözlerle yol aldığım o telaş

Aşkın endamına düşkün

İmkânsızlık sabit olsa bile çetelemde

Kaçıncı kolluk kuvvetimdir kim bilir şiir?

Sarnıcın ve de sarkacın kopuk ipinde

Belki de paye vermediğim zalimin kokan nefesinde

Yetmedi ihanet ettiği kadar da yüce Rabbine

Köhne bir diyardan izbelerde saklı

Kuş uçmaz kervan geçmez hayatlardan

Uzattığım ise elim bir elim rahmette

Bir elim kalbimde

Ellere muhtaç etmesin yeter ki Mevla’m.

Meyan kökü meali huzur

Künefe tadında bir ikram bahşeden

Ruhumdan taşan izdiham

Ve bir o kadar

Kefil olduğum iç sesim ve solmaz iken iyi niyetim

Meylettiğim sadece kendim

Kimsesizliğimi dindiren

Bu sevgi selinin

Tek Mimarı elbet yüce Huda.