Ýhtimamla sevilir, azizim:

Bir düþ bülteni ise yaþamak þerh düþülesi optimum yükseklikte kavþak deðiþtirilir alelacele.

Ýklimlerden sarkýt ve sözcüklerden dilediðin kadar heceyi de aþýrabilirim…

Bir benden fazlasýdýr içimde saklý saygý ve kaygý martavalý ve bir lehçeden daha akýþkan sözcüklerin duygularla yaþadýðý yaþattýðý o gecikmiþliði bir avazda giderebilirim.

Soyut bir gizemi ise somut bir þiire dönüþtürebilirim…

‘’Bu gece en hüzünlü þiirleri yazabilirim.’’(P. Neruda)

Kasvetli ve burnu Kaf daðýnda bir baþka daðýn al yazmalý karýyým kardýðým evrenin kandýðým beþerin en hüzünlüsü ve en coþkulusu ve en aþýðý.

Sözcüklerse enlemim…

Ýmgelerse tutarsýzca yaþadýðým evrenin boylamý…

Doz aþýmý hüznün saf dýþý ettiði mutluluðu bahþedene duacý.

Bir kýyýmdan yana iken derdim her an kýyama durabildiðim içtenliðimin dinginliðinde diri olsa da bedenim ansýzýn boyut deðiþtirip ölebilirim ki…

Öldüm de defalarca.

Düþlerim miydi tekil olan yoksa bir düþ sebilinden damlayan hasretim mi sevgiyi pekiþtiren ve iþte serptiðim tohumlar misali imgelerimle sektim duygudan duyguya ve en tekil en münferit ve de muhteþem heceyi keþfettim yaz akþamlarýnda içimde donan o çocuðun endamýna yenik düþtüðüm hüzün mertebesinin de kalýcý sesiydim varsa yoksa o düþ sepeti boynuma asýlý, hecelerin gövde gösterisi elbet kalemin de alýn teri.

Þimdimden yoksun.

Mazimle tümlenen.

Yarýn olmaya kefil yâdýmda saklý iken gizem.

Bir düþ ektim bir þiir biçtim.

Bir þiir içtim derken derledim þiirin hikâyesini.

Rivayet o ki:

Kâhin aldatýrken beni…

Aldatýlarýn eþiðinde güme giden her kelime hele ki yok mu o algý beþiði annemin týngýr mýngýr salladýðý yüreði ile ve iþte kefen bezime sarýldým sarýlalý sarmalýnda hüznün, yüreðime de kilit vurduðumun ertesi yarý yolda kalmýþlýðým göðüs kafesimde yaþattýðým Anka kuþu ya da ebabil, hüznüm sakit sözcüklerim yazmaya müsait en deliþmen akit derken imzamý kondurdum konduralý.

En tepeyi seçtim.

Tevazu yüklü olsam bile en çok ama en çok ben sevmeliydim elbet kendimi.

Kinayeler deðil.

Kasvet hiç deðil.

Kanamalý imgeleri de çöpe attým atalý.

Bahþeden Rabbime sevdalý ve iþte kanaviçeler eþliðinde önce diktim söküklerini yüreðimin derken bir ip cambazý gibi astým kendimi en tepeye düþsem bile yeniden kalkmaya mecbur mademki bir dehlizdi yarýladýðým elbet feraha çýkmak adýna içimdeki yalnýzlýðý yuhaladýðým.

Göktü aydýnlýk olan.

Yerküre yaslý ve çok yaþlý.

Araf’ta kayýt açtýðým her duygunun muhtevasý:

Ben mademki aþktým.

Mademki bir bulut gibi üstüme geçirdiðim o esvabý beyaza boyamýþtý Tanrý.

Kem küm etmeden s/üzüldüðüm.

Afrasýna tafrasýna denk gelsem de içimdeki çocuðun boynumun da büküklüðü nasýl ki kutsanmýþtý:

Düþmez kalkmaz bir Allah.

Defansý evrenin rövanþý þiirlerimin kaskatý kesilmiþ yürekleri dahi ýsýtabilirken sevgimle ve nakþetti kalemim her nesir evrenden hediye ve her þiir kaynayan kanýmýn coþkusu ve her hikâye biçtiðim ve diktiðim üzerime esefle solan güneþi dahi batmasýn diye kandýrabiliyordum mademki…

Bense Samanyolunun gizeminde saklý bir yýldýz…

Ben ki yerkürenin endamýna yenik düþen bir rozet.

Kimyam ayný þiarým ayný manen doyamadýðým bir açlýk elbet þiirin salkým saçak varlýðýna d/okunup da yeniden derleyeceðim bir hayatla iþtigal…

Özümle sözümle közümle muteber bir duyguya kucak açan Þimal Yýldýzý mehtabýn peþinde ayyuka çýkan aþkýn meþrebi ve gün ýþýðý ve doyamadýðým semanýn endamýndan sökün eden her zerre kayýtsýz koþulsuz ölümsüzlüðe þerh düþerken de o imza…

Sandýðýmdan da öte sandýðým týklým týklým.

Su alan sandalým batsam bile bendim iyi ki de kaptaný.

Var olmanýn hikâyesi ve mürþidi aþkýn.

Kýyýlýrken içim kýyama durulasý bir mevki ve ermek hidayete varamadýðým nihayete ve kusursuz bir özlemle kendimden kaçtýðým kadar kendime tuzak uzaklýðýn izafi varlýðýnda taþkýn bir hayalle kucakladýðým kadar kendimi.