İntihar 1 Yücel Nermin

İnsanlar, dayanamayacakları kadar ağır şartlarda canlarından bezmiş bir hâle gelebilir, intiharı düşünebilir. Ancak, son vermek istediği yaşam, ona Allah’ın emanetidir. İntihar çok kötü bir son olup, cehenneme götüren büyük günahlardandır. İmanlı biri, inancı gereği, intiharı seçenek olarak düşünemez.
 
Bu konuda tatsız hatıralarım var. Yakınları hayatta olduğu için isimleri değiştirip, öyle anlatacağım.
 
Evimizin tam karşısındaki evde ikamet eden kızlardan Şermin, kız kardeşimle yaşıt. Ablası Nermin ise ondan iki yaş büyük. Neşeli, sempatik, iyi huylu, zarif kızlar. Tatlı bir arkadaşlığımız var. Anne babaları da gerçek birer İstanbul hanımefendisi, beyefendisi. Ailecek görüşüyoruz.
 
Nermin on altı yaşındayken, mahallenin yakışıklı delikanlısı yirmi beş yaşındaki Yücel’e âşık oldu. Yücel de sevdiği kızı ailesinden istetti; ancak, yapılan tahkikat neticesinde ret cevabı aldı. Kaçarak evlendiler, ana caddenin karşısında bir sokakta yaşamaya başladılar.
 
Üç yılın sonunda, biri beşikte, iki kız çocuğu vardı gençlerin. Yücel, Nermin’in ailesinin tespitlerini doğrular biçimde, çabuk sinirlenen, dik kafalı, saygısı noksan, tembel bir yapıya sahipti. Girdiği işlerde uzun süre tutunamıyordu, işsiz kaldığı zamanlarda da aile büyüklerinden maddi yardım alıyordu. Yeme içme, çocukların ve evin masrafları, kira, faturalar…
 
Nasihatlere kulağı tıkalı Yücel bunalıma girmişti. Her bunalım geçirdiğinde evde terör estirmeye başladı. Karısına dayak, tehdit, hakaret… Zavallı Nermin, kocasını çok sevdiği ve çocuklarının babasız büyümesini istemediği için bütün bu eziyete katlanmaya çalışıyordu.
 
Yücel kısa sürede psikolojik bozukluk çıtasını yükseltti. Üst üste intihar girişimlerinde bulundu. Her seferinde kurtuldu ama bu fikri bir türlü kafasından atamadı.
 
Nihayet bir gün acı bir haber aldık: “Yücel Nermin’i öldürmüş!”
 
Olay şöyle olmuş: Yücel yine Nermin’i ağır hırpaladıktan sonra, intihar edeceğim naralarıyla kendini banyoya kapatıyor. Nermin çaresizlik içinde uzun süre kapının önünde yalvarıyor, ağlıyor, kocasını vazgeçmesi için ikna etmeye çalışıyor. Telefon, faturalar ödenmediğinden dolayı kesik. Bu çiftin gürültülerinden bıkmış ve Yücel’den çekinen komşular da yardıma gelmiyor.
 
Çok korkmuş olan Nermin banyo kapısında değil artık. Çocuklarını kucaklayıp kendini, bir an önce bu tehlikeli ortamdan kurtarmak ve büyük ihtimalle polisten yardım almak düşüncesiyle, evden dışarı atmak istiyor.
 
Karısının sesinin kesilmesiyle Yücel banyodan çıkıyor. Bakıyor ki karısı gitmek üzere, “Benim ölmem senin umurunda değilse, sen öl o zaman!” deyip, mutfaktan kaptığı bir bıçağı kızcağıza defalarca saplıyor.
 
Rahmetli annem bu müessif olaydan sonra biz kızlarına şu öğüdü vermişti:
 
“İntihara meyilli kimse kendi canını hiçe sayıyor, başkasına acır mı? Böyle kişilerden uzak durun.”
 
Mücella Pakdemir