Kırık Güven

Lefkoşa’yı üstüme yıktın da gittin,

Bu evi yıkmaya çalıştığın gibi...

Ellerini güvenimle, sevgimle sildin,

Kalbini kalbimle yıkadığın gibi...

Sebepleri sessizliğe yıktın da gittin,

Sonuçları sonsuzluğa attığın gibi...

Beni neden kendine şikâyet ettin? 

Cevaplarım tam karşında durmazmış gibi!

Varlığını yokluğunla yıktın da gittin,

Bize seni tercih ettiğin gibi. 

Dolaştığın dağlarda beni özledin

Kaybolan dönüş yolları gibi...

Tüm geçilir köprüleri yıktın da gittin,

Yokluğunu varlığımla yok etmem gibi. 

Dizlerimin üstünden ayağa kalktım!

Gözyaşımı silerek koştuğum gibi!