Nihayete Ermeyeceğini Sananlar

Nihayete Ermeyeceğini Sananlar

Yokuş dediğin bazen yorgunluğun başıdır

Ümidi yerleştir içine çaresizliğe boyun büküştür

Kefen biçilir her yokluğa ölümdür çıkmaz sanma

Varacağın yerler bil ki doruk noktasıdır ıssız sanma

Yokluğun gerekçesi sonsuzluğu yaratanın almasıdır

Ölüm alır götürür sonsuz yola budur haktan kelepçesi

Çıkarılmaz bu kelepçe doğarken vurulmuştur bu ömre

O an lal olur lisan konuşur ölüm hoş geldin diye

Sanma tüm zorluklar gönlü yakan bir nardır

Yaşanılan sabırla hepsi kârdır hem de ihsan

Dalınır hakkın deryasına kimse değildir yoksul

Çekiyor hakkın rahmeti seni tefekkürün şanıyla

Güneşin eteklerinde görünür ahiret yurdun

Koynunda açılır aşkın taze gülleri hakkın ihsanıyla

Bildiklerin sandıkların yitirmiştir varlığını o an

Ayakların sürünmez taşlara bahçende güller hasret değil

İman çarmıha gerek tüm kötülükleri alırken sen karşısında

Nihayete ermeyeceğini sanalar yanar bak bir bir

Tebessümler sarar seni ötelerde hasretine kavuştun bak işte

Mehmet Aluç