Yapraklarý Ezerken

Þiddetli bir rüzgâr esiyordu. Kendimizi kocaman bir aðacýn altýnda dikilip sayýsýz yapraðýn altýnda, yapraklarý ezerken bulduk. Yakýnlarda bir karga ötüyordu ve gecenin siluetleri iyice belirginleþmiþti. Gecenin gölgelerinde sadece ikimiz vardýk. Aðacýn dallarý, rüzgârýn etkisiyle dans ederken, yapraklarýn hýþýrtýsý, sanki bir melodi oluþturuyordu. Her bir yapraðýn ezilmesi, içimdeki duygularýn ezilmesi için bir yarýþa girmiþ gibiydi. O an, zamanýn durduðunu hissettim. Sadece rüzgârýn sesi ve karganýn ötüþü vardý; diðer her þey, bu anýn büyüsünde kaybolmuþtu. Yanýmda duran kiþi, gözlerinde bir belirsizlik taþýrken, yüzünde hafif bir gülümseme vardý. "Biliyor musun," dedi, "bazen rüzgârýn sesi, geçmiþin yankýlarýný getirir." Baktým sevgilimin yüzüne karanlýktý. Bu sözler, içimde bir þeyleri harekete geçirdi. Geçmiþin gölgeleri, bu gecenin karanlýðýnda dans ediyordu. Her bir hatýra, bir yaprak gibi titreyerek, yeniden canlanýyordu.

"Belki de bu aðaç, bizim hikayemizi dinliyor," dedim. Aðaç, yýllar boyunca pek çok fýrtýna görmüþtü. Belki de bizim gibi kaybolmuþ anlarý yapraðýnda barýndýrýyordu. Rüzgârýn hýþýrtýsý, sanki geçmiþte yaþananlarý fýsýldýyordu. Her bir yaprak, birer sýr gibi düþüyordu. Karga, bir süreliðine durdu ve sanki bizi izliyormuþ gibi bakýþlarýný üzerimize çevirdi. Gecenin karanlýðý, onun siyah siluetini daha da belirginleþtiriyordu.  O an, rüzgârýn getirdiði tazelik, içimde bir uyanýþý getirdi. Geçmiþin yüklerinden kurtulmanýn, belki de sadece o aný yaþamakla mümkün olduðunu düþündüm. "Hayat, bu anlarýn toplamý deðil mi?" dedim. "Her bir an, bir baþka aný doðurmuyor mu?"

Gecenin derinliklerinde kaybolmuþken, yalnýzca birbirimizin varlýðýyla yetiniyorduk. Aðaç, rüzgâr ve karga; hepsi bu anýn bir parçasýydý. Ve biz, bu anýn içinde kaybolmuþ, birbirimizi bulmaya çalýþan iki ruhtuk. "Belki de bu gece, yeni bir baþlangýcýn habercisidir," dedi. O an, rüzgârýn sesiyle birlikte, kalbimde yeni umutlar filizlenmeye baþladý. Gecenin karanlýðý, artýk korkutucu deðil, huzur vericiydi. Belki de hayat, bu tür anlarda gizliydi; basit ama derin bir anlam taþýyan anlarda. Bir süre sessizlik içinde durduk, sadece rüzgârýn sesini dinleyerek. Yapraklarýn hýþýrtýsý, sanki kalbimizin atýþlarýyla bir uyum içinde dans ediyordu. Her bir ses, içimdeki karmaþayý dindiriyor, ruhumu okþuyordu. "Biliyor musun," dedim, "bazen en karanlýk anlar, en parlak yýldýzlarý doðurur."

Yanýmdaki sevgilim, baþýný hafifçe eðerek gülümsedi. "Evet, belki de karanlýk, ýþýðýn deðerini anlamamýz için bir fýrsat." O an, göz göze geldik. Gözlerinde bir parýltý vardý; belki de bu anýn büyüsünden kaynaklanýyordu. Karga, birden havalandý ve karanlýkta kayboldu. "Belki de o da kendi yolculuðuna çýkýyordur," dedim. "Herkesin bir hikayesi var, deðil mi?" Herkesin kendi yolculuðunda kaybolduðu, kendi gölgeleriyle yüzleþtiði bir gerçekti. Ama biz, bu gece burada, birbirimizin yanýnda durarak, kendi anýmýzý yazýyorduk.

Aðacýn gölgesinde, rüzgârýn melodisi eþliðinde, geçmiþin yüklerinden kurtulmanýn yollarýný arýyorduk. "Bir zamanlar, bu aðaç altýnda baþka insanlar da durmuþ mudur?" diye sordum. "Belki de onlarýn da anlarý vardýr. Belki de bu aðaç, tüm bu anýlarý saklýyor."

"Her aðaç, bir tarih kitabý gibidir," dedim. "Kökleriyle topraða baðlý, ama dallarý gökyüzüne uzanýyor. Biz de öyleyiz; geçmiþin köklerine baðlýyýz ama geleceðe umutla bakýyoruz." O an, rüzgâr bir kez daha esti ve yapraklar arasýnda kaybolan sesler, geçmiþin yankýlarýný getirdi. Her bir hýþýrtý, bir hatýra, bir anýydý. Geçmiþte yaþanan her þey, þu aný þekillendiriyordu. "Belki de geçmiþ, geleceði inþa etmemiz için bir öðretmendir," dedim. Gecenin karanlýðýnda, yalnýzca birbirimize deðil, ayný zamanda kendimize de birer ayna tutuyorduk. "Hayat, bazen karmaþýk ve zorlayýcý olabilir," dedi. "Ama bu anlar, bize kendimizi hatýrlatýyor."

Rüzgâr, birden hýzlandý ve aðaç, daha da titremeye baþladý. "Görüyor musun, aðaç bile bu rüzgârla dans ediyor," dedim. "Belki de hayatta kalmanýn yolu, rüzgâra karþý durmak deðil, onunla birlikte dans etmektir." Yanýmdaki sevgilim, gülümseyerek baþýný salladý. "Evet, belki de hayatýn akýþýna teslim olmak, en büyük özgürlük." O an, ikimiz de bu karanlýk gecede, birer yýldýz gibi parlamaya baþladýk.

Gecenin sessizliði, artýk bir huzur melodisine dönüþmüþtü. Aðaç, rüzgâr ve karga; hepsi bu anýn içinde bir bütünlük oluþturuyordu. Ve biz, bu bütünlüðün bir parçasý olarak, geçmiþin yüklerinden arýnarak, geleceðe umutla bakýyorduk. "Belki de bu gece, hayatýmýzýn dönüm noktasýdýr," dedim. "Yeni bir baþlangýç, yeni bir hikâye. “Ve rüzgâr, bir kez daha estikçe, içimde bir þeylerin deðiþtiðini hissettim. Geçmiþin gölgeleri geride kalýrken, yeni umutlar filizlenmeye baþlamýþtý, vesselam.

Mehmet Aluç