Gözyaşlarını Damlat Kirpiklerime

GÖZYAŞLARINI DAMLAT KİRPİKLERİME !

Çirkin oluyorsun üzüldüğünde.

Rayların rengini kaplıyor yüzün.

Trenler geçiyor alnından

Dumanında kararıyor kuşların bahtı

Sonra devriliyor hükümdar tahtı

Valide salıyor al mendili kuyuya

Nil’in anlatılması icab ediyor

Üzerinde Yusufça bakışların durduğu.

Savaşıyor devletler üzüldüğünde

Haritada yordamını şaşıyor eller.

İmkânsız müdafaa kıstırılıp hudutta

“Kara tren gecikir belki hiç gelmez.”

Diye sesleniyor mefta tabutta.

Tutuklanıyorum üzüldüğünde,

Boynuma dolanıyor demirler parmaklaşıp

Taşları dolaşıyor adımlarım, çürüyerek

Neymiş gölgeyi koşturmak

mâlûm oluyor birden.

Dökülüyor aynalar suretlerin kirinden.

Ezberim duaları ezberliyor duvarlar.

Hüznünü yorumluyorum, tozdan irinden.

Kapanıyor dükkânlar üzüldüğünde,

Kimsesizler birbiriyle yön buluyor tenhada.

Karanlık ölçerin imâ edemediği,

Tutunamayanların vaktiyle çalıyor çanlar.

Kocaman boşluklarda sıkıştırılıyor

Mutluluğu avcunda,

Kaderinden kaçanlar.

Eşeğini sırtlanmış hoca yavrusu

Mektepsiz kalıyor üzüldüğünde.

Gülmek için bir sebebin bulunmamasıyla

Şapka sevdasının kıydığı bir baş

Rejimi aşabilip yuvarlanıyor bize.

Hayat, şiir oluyor üzüldüğünde,

Yakıp yıkınca kudretliyi gözyaşın.

Hatra kavuşturuyor bütün sızlayanları.

Gün düşünün unutulmuş en ince ayrıntısı

Tepiniyor tarihin diyemedikleriyle.

Perdeler kornişlerini bırakıp göç ediyor

Yanlışların kasıtsız yapıldığı yerlere.

Halk kahramanının özenle bezediği

Maskesi sarkıyor hakikatin koynundan.

Elime koz geçiyor üzüldüğünde

Yiyip semirenlerin anaforuna mâlik.

Ritimlenirken mendilci kızın titreyişi

Soyları kurutuyorum,

Hakk’ı bilmeyen.

Sen…

Gözyaşlarını damlat kirpiklerime

Toplumsal feryadını kat bana.

Rehavetimin saltanatına işlesin de kederin,

Kara trenin icadı boşa gitmesin.

09.01.2025 DÜZCE/GÜMÜŞOVA

aslanyılmaz#sürgünadam#