‘’Ýçimde ölen mevsimler vardý benim. Ýçimde eskiyen þehirler…’’(Alýntý)

Göðün tantanasý renklerin uzamýnda seken kelebekler misali kardýðým düþler ötesiz berisiz bir varlýk iken yüreðime yaðan kurþun aðýrlýðýnda damlalar ve isyaným kendime kimliðimin hanesinde saklý sýradan rakamlar gel gör ki: hasreti giyindiðim kadar lanetledim ben ölü þiirleri ölümlü deðil lakin hiç biri defalarca kibirle baþýma yaðan mýsralar ve kýpraþan imgelerde asýlý kaldýðým bulutsuz coðrafyalar misali debdebeli bir karanlýktýr benimki elbet dünümü hibe ettiðim kadar kadere…

Acýnýn da haþmetinde yýðýlý yalnýzlýðým ve ruhumun köpüren dalgalarý.

Mazbut bir iklimin seyrüseferinde…

Meali hüzün olan dümenini kýrdýðým geminin sahibesi yaralý yüreðimde seken dirayetim sarkýttýðým kadar uçurum boþluðunda uçuþan kâh vaveyla kâh saçlarým istimlak edilmiþ ömrün hitabesi iken sözcüklerle olan savaþýmda hicret bildiðim aþk hicvinde yaþananýn özlemle savurduðum nidalarým.

Ben yoksul bir düþüm yerle yeksan edilmiþ mazimde saklý o düþüþle cebelleþtiðim en hoyrat rüzgârým maniler eþliðinde yanýk türkülerin kafesinde saklý bir düþüm.

Mizacým yeniktir olan biteni.

Mealimse tüten duman gibi þehir vapurlarýnda nöbete kalan bir sandal misali s/alýndýðým evrenin alýntýsý mahiyetinde çalýntý deðildir de yüreðimdeki ýslaklýk varsa yoksa yasýn meali varsa yoksa yaþýmýn erittiði buz kütleleri kadar içimdeki buzdaðýndan da yoktur kimsenin haberi.

Hayta rüzgâr.

Yorgun bedeller.

Diyetimle iþtigal direncimde saklý iken s/onsuzluk hissi.

Bazen bir notaya öykünürüm.

Bazen not düþerim yüreðime.

Ölümsüzlük dilediðim zamanlar dünde kaldý varsa yoksa ölümle istiþare ettiðim tekil hanemde çoðul haremde görünmezin indinde bilinmezin sirayet ettiði varsýn olsun mutluluk bir rehavet.

Kastýðým kadar bedenimi sýçrarým en tepeye yetmez lakin.

Devindiðim yörüngemden sekerim bir yaralý kuþ gibi yatýya kalmaz lakin neþem.

Sýnandýðýma binaen kollarý sývarým ve giriþirim þiir yazmaya ama içim el vermez öncesinde hak hukuk çerçevesinde beyaza boyarým evreni beynamaz hayaletleri de kovarým hanemden bir renktir ki içimdeki cümbüþ bir hoyrat hikâyedir ki unuttuðum ve dünde kalan her gülüþ.

Ýsyaným kendime.

Ýdrak ettiðimden de ötedir masallarým.

Masa üstünde saðalttýðým binlerce cümle ve ruhumun sözlüðünden firar eden sözcükler.

Yandýðým kadar yakardýðým Huda.

Yaktýðým kadar yarýladýðým ömür.

Yamasý ruhun yareni yüreðin yâdý dünün.

Mizansenler eþlik eder hayallerime ve çürük düþlerimin kovuðunda saklanýr hayaletler.

Mýsralar sökün eder ansýzýn.

Miadý dolan gerçekleri de sökerim dibinden.

Ve dibe vurduðum kadar tavan yapar duygularým ve iþte bir þiire yaranýrým sözüm ona ulaþýlmaz iken bin bir imge sözüm ona sekerken sözcükler ruhumdaki perçemde saklý iken nidalar bense peçeme saklanýrým peksimet tadýnda aþklarý yuhalarým ne de olsa aþk masumdur ne de olsa aþk, imkânsýz olduðu kadar ele geçirir insanýn ruhunu ve paye vermediðim bedenim genelde kabýmdan taþtýðým genelde devasa parantezler açtýðým genelde devþirmenler gibi yýktýðým duvarlar aþtýðým hudutlar.

Seyyahtýr içimdeki yolcu.

Saydamdýr yüreðimdeki hancý.

Vefalýdýr ruhum.

Varyemez deðildir duygularým ne de olsa sevdiðim kadar sevilmek isterim ve misafirler aðýrlarým serencamýmda.

Ölgün bulutlarla yolculuk yaparým lakin yetmez.

Rüzgârla seviþirim lakin bu esinti dinmez.

Hercai duygulardan harmanlarým ölümle yaþamý azadesi iken yüreðin emre amade aþka ve ihanet ettiðimdir dünümde saklý anýlarým.

Andýkça ar bildiðim sevgiyi.

Kardýkça önümü yuhaladýðým ifrite kaçan nüansýz hayatýn.

Þafaðým attýðý müddetçe þakaðýma dayalý kalemle dingin bir hayat hayal etmekten de ötesi ölümle münazara ederim ettim de bir ömür en çok da ölümüne sevdiklerimin uðuruna umurumda da deðilken mutluluk varsýn bir rivayete eþlik etsin tutulan nutkum ötenazi yaptýðým kadar dünümü ötemi berimi alýp da gidip gideceðimdir olan biten sadece kendimden ve iþte kendimden kendime yaptýðým yolculuðun da ucu bucaðý yoktur hani en çok da hamim iken hüzün teknem gönül tekkem…