Beyhude Çığlıklar

Bir gece daha düşer içime,  

gözlerimde kaybolmuş yıldızlar gibi,  

yalnızlık her adımda ağırlaşır,  

sanki zaman benden intikam alır.  

Bir poyrazın soğuk nefesi gibi  

kırılır kalbimde her hatıra,  

yavaşça silinir her an,  

birer birer kaybolur umutlarım.  

Yalnızım, her gece daha da yalnız,  

sesim, bir çığlık,  

gölgesiz bir ormanda yankı bulur  

beni terk eden zamanın  

gizli gülüşünde,  

çökmüş yüzümde bir çizik daha açılır.  

Bir yabancı kadın gelir, sessizce,  

gözlerimdeki eski yorgunluğu okur  

ama ne fark eder ki?  

Görmem güzelliğini,  

her bakışım birer yitik anı,  

sadece daha fazla acı getirir.  

Açtığın yarada, mehtap karanlık,  

bütün özlemim yıldızsız kalır.  

Sensizlikte rüzgarın her geçişi,  

gözlerimdeki yaşları silse de,  

yüreğimi yetim bırakır,  

kor içinde yanmaya.  

Her gece bir adım daha kaybolurum,  

kayıp bir şehirde,  

yolumu bilmeden yürürüm.  

Bir köşe başında bekleyen  

gölgesiz bir hatıra gibiyim,  

ne gözlerim, ne sözlerim  

bir daha seni bulamaz.  

Bir zamanlar yüreğimi sarhoş eden sevdam,  

şimdi bir gölge gibi siliniyor.  

Bir çiçeğin solmuş yaprağı gibiyim,  

senin yerini alan soğuk bir sessizlikte.  

Gönlümdeki kaybolan deniz,  

artık hiçbir limanı hatırlamıyor.  

İçimde kırık dökük deniz fenerleri,  

karanlıkla savaşmaya yorgun.  

Her sabah uyanırken,  

yüreğimin derinliklerinden yükselen  

boş bir çığlık gibi adını anarken,  

özlemim bir ağıt olur  

ve bir gün gelir,  

bütün bu acıların üzerine  

gözlerimden süzülen tek bir damla yaş  

her şeyi siler.  

Ama neye yarar ki?  

Bütün anılar birer yıkık duvar gibi  

seni ve hatıranı kaybettikçe  

birer birer düşer.  

Ve ben, gözünde  

bu dünyada seni arayan  

ve hiçbir zaman bulamayan  

bir yabancı olurum,…