Yanmak Ne Kelime

Öznel bir yalnızlık: sır küpü iklim ve dehlizi ömrün, sür-git hezeyan bir de maviye çalan hezeyan ve işte düş yakasındayım şehrin ve devasa bir tapınak, aşkın arka yollarında süt-liman göğün busesine eşlik eden tanrısal bir hiciv aşkın da kerameti, günden kalan üç beş kırıntı sapanı kırık öznemin özleme yatkın vakur sedası ve gün yüzlü bir sayaç.

Sözcükler melun mahzun ve işte deşifre etti renkler sessizliğini: örtüsü yeminlerin, kala kaldığım bir mahzende uyutulmuşluğu surların, telaffuzu olmayan bir karanlık belli ki pekiştireni gök temalı bir izlek, meftunu olduğum imgelerin de tahayyülü battı batacak sarı benizli güneş.

Bir düşün yansımasıyım.

Tutuklu olduğuma delalet şiirler

Yalnızlığın boyu parmak ucumda asılı

Tevazu yüklü benliğimde

Reddettiğim bir yenilgi

Aslında kendime yenik düştüğüm bir mevsim

Kopçası kopan hüzün

Taştı taşacak gözlerim

Lenduhası yüreğin

Beylik bir söylemden aşırdığım kadar

Avunduğum değil

Savurduğum gözyaşı ve sevgi

Sahi bu kadar mı müsrif olur insan?

Hem sevmekten ne çıkar?

Bilyelerimi kaybettim, anne

Çocuk olmak yetmiyormuş evrene

Çocuk kalmak ve tutarsızca sevmek

İnanmak evrene ve insanlara

Hele ki anne sevgisi bilmek her yabancıda

Kırağı çalan ne çok acı

Açısı kayıp işte mevsimin ve şehrin

Bir dar koridor ki

Mütemadiyen gidip geldiğin

Ve o kör kurşun,

Seken.

Latif rüzgâr.

Esmeyi unutan binlerce yeis

Na’şımda saklı nakşı evrenin

Göğsümü gere gere sevmedim mi ben hem?

Lal satırlar

Gözaltında.

Suresi huzura yatkın bir teamül

Göğün mavisi nasıl da yakın zemine.

Yedieminde unuttuğum neler neler

Kimselerin meali olmasın hani gidip gelmeler

Hep aynıyım…

Hep de aynı kalmak mı?

Ne gam, ne gam, anne…

Ayıla bayıla hem sevmedim mi ben seni?

Domdom kurşunu seken

Bir kuşun gagasında sivri diken

Ama acıtmaz da inan ki:

Hele ki severken usulca

Dokunmaya kıyamazken mabedine sevginin

Yanmak ne kelime, anne:

Ben ateşin kendisiyim.