Yaslı Şehir

Cinayetler belliyor şehir

En çok da şiir sakinlerine verip veriştiren

Bir imge gibi

Kıyılarında şehrin

Şiirlerin köpürdüğü köpürttüğü dalgaları

Kucaklamak istercesine

Gönlün radarına takılı akil bir düş gibi

Mevsimin nazarında unutulan bir öpüş belki de

Yaslı şehrin

Alnına kondurduğu o buse şairin

Elbet kimliği kayıp şiirlerden aldığı cesaret ile…

Hegemonyası beyitlerin

Bir düşün tanrısı

Bir tanrının düşünde şekillenen acılar

Bir de hurafeler kundaklarken hayatları

Ekşi erik tadında özlem

Kasvetli havasından sıyrılıp gecenin

Sarmalında bir öykü

Sevabına seven şair gibi

Kendine dokunan her hüzünde

Yaraların da maralı belki

Kirli ellerin damgası

Ne de güzeldir oysa alnının beyazı, dercesine.

İklimin kanatlarına doğan güneş

Bir beyazı bir de şiiri seven gece gibi

Oysaki doğasına aykırı karanlığın

Ne zamanki tezat bir iklimde boy verse hatıraları

Gönül gözünden kopan bir kirpik mi yoksa?

Hulasası ömrün

Geçit vermeyen dizede sıkışıp kalan özlem ve ölüm

Sancılı vedaların yoldaşı

Gaipten gelen mevsime çaputlar bağlayan

Bir milat ki yalın ömrün rotası

Aslında kazan kaldıran bir öfke

En çok da insan yetemezken kendine.

Bir duvarsa ket vuran

Neyin şiarıdır sahi bunca sessizlik?

Bir yalansa hayatı boydan boya yaran

Sözcüklerin mintanı

Göğe dokunan el gibi

Yüreğe iyi gelen yel gibi

Hayatın nazarında boy veren filiz gibi

Şakıyan yüreğin mazharı

Sudan sebeplerle vazgeçen bir yemin belki de

En çok kendine ihanet eden

Elbet bilinmez de neyin nesidir bunca acı.