Boşa Gitmez

Boşa Gitmez

Vuslatı hasret kucaklarken attım bir kement

Buyur ettim soframa neşeyle onlar bana emanet

Gün gelir devran döner dert biter dedim keyifle

Dedim ey gönül sakin ol buda gelir geçer sabret

Boşa gitmez onca akıttığım dertli akan gözyaşım

Bir gün vuslat olur yoldaşım kalkar bu eğik başım

Elimde olmaz hiçbir zaman atacak bir taşım

Dedim ey gönül sakin ol buda gelir geçer sabret

Elbet bu derdi veren Mevla’dır sarar bu yaramı

O ayrı kaldığım yar ile düzeltir bozuk olan aramı

Darda kalsam da buyur etmem sofraya haramı

Dedim ey gönül sakin ol buda gelir geçer sabret

Kul Mehmet’im beklemek deme ki işe yarar mı

O nazlı yârim koşarak gelir sarar mı bu yaramı

Mevla mahzun bırakmaz kulunu verir bayramı mı

Dedim ey gönül sakin ol buda gelir geçer sabret

Mehmet Aluç-Kul Mehmet