Tefe Konmuş Bir Çiçekten Fazlasıyım

Bir düş’ün güftesinde gizliyim, aşka uzanan yolda tefe konmuş bir çiçekten fazlası değilim de.

Sözcüklerdir vakur:

Yadsıyamadığım öykümdür yazmaların

Muadili,

En çok da çürüyen kök hücremde gizli

Bir mahkûmum

Kendime ettiğimle yetinmedim hem

Ederi olmasa da atarı olan kâbuslar

Serildi önüme.

Bense aşka ve acıya düşkün

Hala doğamadığım yeniden…

Ah, o bitimsiz küllerim

Tünediğim izafi bir göğün de çatı katında,

Asılı hüsranın eteklerini toplarken,

Kimse artık etekleri zil çalan

Metruk gölgeler durağında bekledim.

Bir ömür sadece bekledim

Hangi beka ise saltanatını süremediğim

Hangi ezan vaktinde ruhumu teslim edecektim hem

Edimler değildi duygulardı bana can veren

Canım çıkmasa da canan bildim ömrü ve sevgimi…

Her bulutta saklıydım:

Her umuda meyyal bir yolculuktan

Düşen payıma,

En çok da esiri olduğum hayallerim

İçine saklandığım kuş kafesim

Ruhumla salındım ben

Bedenimde yangın olsa ne ki?

Altı üstü bir aciz kul:

Kölesi olduğum sadece mutumda saklı:

Bir heyelan misali

Kâh içime göçtüğüm

Kâh enkaz gibi çöktüğüm

En çok da türediğim bir hazan

Bense baharın son günü doğmuşum;

Rahvan bir atın yelesine tutunduğum

Aşkın merhalesinde bir yanıp bir söndüğüm

Solmayan bir güneşim madem

İçimde batan günden arda kalan…

Gecenin nemi ve kefareti

İsyan etmeyi hoş görmediğim

Bir istikamette varıp varacağım

Aslında çoktan yokluğun izini sürdüğüm

Yoksunluk dediğin mi?

Devreden gün gibi

Devinen aşkın da özlemi

Belki bayat bir lokma ekmek

Nimetin en hası ve rahmetin:

Ta kendisi.

Aşkın da kanatlarına konan susam gibi

Lebiderya bir gönle kat çıkan,

Yüreğin közünde saklı

Dün gibi…

Ve gün yüzlü bir aşktan

Düşen payıma ne ise

Neyden ibaret olduğumu bilmese de kimse

Ve işte kimsesizliğin şarkısını çalarken

O eski taş plak

Ne çok da taş yürekli gölgeymiş peşimde

Bense peşine düştüğüm

İlahi Aşkın ateşiyle…

Harladığım bir evren ve önsezi

Önünü alamadığım bir öykünün de ta kendisi:

Ne ilham perim,

Ne de imha ettiğim mazim

Ne de şerh düştüğüm

Gecenin boynuzladığı elbet aşkın

Esaretinde

Yalnızlık koşusunda bayrak elimde,

En çok da özgürlüğümü ilan ettiğim

Bir iman gücünde yükselen

Ruhum gibi.

Tapındığım sadece Rabbim

Nihayetinde dokunduğum

Sefil benliğimle uzlaştığım

Gün gibi ışıyan bir umuda serili

Mevsimin en delişmen esintisiyim.

İçime esen dışıma sızan

Yörüngemde saklı bir nizam

Yön duyguma sahip çıkan elbet yüreğim

Aşkla ve hazanla ve hüsranla kürediğim

Bir külliye ki

Aşkın mezar taşında açan gül gibi

Gülümsemelerin de en güzeli iken

Aşkla baktığım devran

İçimde nazlı bir gelincikten

Düşen payıma illa ki zarif bir tebessüm

Acılardan doğmanın ertesinde

S/üzülen yüzümde saklı inanç

Kabıma sığamadığım bir ömürden

Neyse arda kalan…

Hem daha ne gördüm ki yaşaran

Göğün de sarkacı iken yürüdüğüm kıblem

Aşka delalet her mevsim

Sözcüklerimle vurgun yediğim

Her şiirin güftesi işte içinde salındığım.

DİP NOT:

MERHABA...

DÜŞÜNDÜM DE...

Şiiri ilk astığımda farklı bir başlık kullanmıştım derken aradan saatler geçti ve bir baktım ki kendime büyük haksızlık yapmışım ve bu nedenle başlığı değiştirdim:

Sahiden de bir çiçekten fazlasıyım:

Öncelikle İNSANIM BİR ADIM SONRASI ANNESİNE SEVDALI BİR EVLADIM HEM...

HEM DE BİR ÖMÜR KENDİME HAKSIZLIK YAPMIŞKEN ÜSTÜNE ÜSTÜK HAKSIZLIĞA VE İFTİRAYA DAHİ UĞRAYABİLMİŞKEN ŞU GEÇEN ÜÇ BEŞ AYDA...

ÖZETLE:

SİZLER VE YAZMAK BANA ÇOK ŞEY KATTI...

İÇİNİZDEKİ ÇİÇEK BAHÇESİ SOLMASIN ASLA.

GÜLÜM