Bana Bir Dağ Sessizliği Bırak

Bana bir dağ sessizliği bırak,

Dilin ucunda kırılmamış bir “keşke”

Ve

Gözlerinden düşmemiş bir sonbahar.

Bana unutuş ver,

Adı olmayan bir gece gibi

Uykusuz ama sükûnetli.

Zira yoruldum

Her şeyin hatırlanmasından.

Bir mendil kokusundan mesela,

Çocukluğumla birlikte gömülen.

İçimde bir kuytuluk var,

Adına dünya dediler belki,

Ama ben

Hep tek bir insan kadar dar sandım.

Hiçbir cümleye tamamlanmadım ben,

Ya yarım bırakıldım

Ya da hiç kurulmadım.

Yine de

Bir kuş ötse mesela pencere pervazında,

İnanırım;

Bir yerlerde hâlâ açmamış bir gül vardır.

Ama ben istemem artık açmasını,

Zira Dikenin hatırası

Gülden daha kalıcıdır bazen.

Ve bir gün birisi bana dokunursa

Sadece kelimelerimden ibaret olmayayım diye

Susuyorum usulca.

Zira, en derin sevda,

Kimsenin duymadığı

Bir iç ses olabilir.

07.05 2025

​