Hiçlik Makamı

Ve düş/eş…

Tek düş iken eş olan hatırına sevdanın ruhum ve coşkum bedenimden taşan…

İzafidir mutluluk

Öngörüsü umudun bazen saf tuttuğum karanlık:

Hibe ettiğim dünüm

Her nasılsa hazzında ölümün

Mühürlediğim yürek tek servetim olsa ne ki?

Meylettiğim değil artık yarınlar

Yâd edilesi bir mevki olsa olsa

Kabrime yakın bildiğim mısraalar

Hörgücü sözlüğün;

Yüzü suyuna hürmeten kalemin

Batan dipçiği ile örtülü

Bir naaş:

Gölgemle sırdaş adeta yalnızlık

Sırra kadem basan nice insan asla da değil bir yakarış

Varsın olsun geri dönmesin hiç biri…

Hiçlik makamına serili bir mevtayım ben:

Meftunu sevdanın,

Yakardığım Rabbime sevdalı

Bir neferim ki;

Önümde kırsalı bilinmezin

Kırağı çalan mevsimin çağrısı…

Nezdinde sözcüklerin

Vuku bulan her ne hikmetse

Huşu içerisinde serildiğim iklimin

Varsın dolsun vadesi.

Vaatlerinden evrenin birinden sekip

G/öç vaktine denk düştüğümün ibresi;

Nasıl ki duygulardır aşkın ve yalnızlığın ibaresi

Ket vurulduğu kadar mutluluğa

Tutulan nutkuma kefildir şiirlerin gösterdiği

Direnci tek solukta içime çektiğim

Sınanan dirayetimi hala saklı tuttuğumun

Ertesi.

Atıl bir düş olsa ne ki

Yalnızlığın tutanağı

Yakardığım kâinat iken bildiğim tek serveti,

Hayallerin:

Kaynakçam dünde saklı;

Yakardığım mealin sancağı ise yürekte

Koşullu koşulsuz sevmenin vardır elbet bir hikmeti.

Geçkin düşler,

Geçimsiz mevsim,

Esen delişmen rüzgâr

Nasıl ki bir tutku kalemle ettiğim dans ve kelam

Manen yaralı ve yaslı

Aşkın hicretinde semiren özlemin

Savurduğu son bir nida

Savrulduğum kadarsa boşlukta

Sancılandığım her şiir vakti

Tek solukta vardığım hoşluğa

Elbet saklı olduğum kadar himayesinde Rabbin

Telaşla serildiğim döşek

Kıblem ve kabrim huzura delalet,

Yakarışın ertesi

Beklemeye aldığım mutluluk denen güneş

Elbet doğacaktır ruhuma ve haneme…