Ah Sen Hırsız Kalpli Sevgili

Düşümden kovuğumdan arda kalanla hemhal şiirin yangınında soluklandığımdan mıdır ne bir nebze de olsa susmayı öğrendiğim günden bu yana farz olandır hikmeti sevginin müdahil olduğumdur o yenilgi:

Ah, sen hırsız kalpli sevgili…

Tutuştuğum kadar tutukluyum sana

Sergüzeşt bir mevsimde kaybolduğum kadar

Garbında özlemin

Bir bit yeniği var belli ki hayat denen iklimin.

Ne fark eder ki aralıksız sonbaharı yaşasam

Kuytularda sakladığım bu densiz ve bitimsiz sevgi

Bil ki neşridir ömrün

Devasa bir esaret

Nesridir yorgun yıllarımın

Bir koşu atı gibi sırtlandığım

Dalkavuk gölgeler

Yaranamadığım kibirli münafık hisler

Kaale alınmadığım ne ki?

Arşı alaya çıkmış bir bekleyiş

İpin ucu kaçtığından beri

Sallandırıldığım darağacı

Hezeyanı dünün haznesi günün

Hâkim kılındığı kadar hüznün

Debdebeli bir yara içimde saklı

Sancılı bir ölüm yokluğun kırık sazı

Mihrabı delen gözlerim

Ayyuka çıkan hislerim

Nabzını alamadığım kadar mutluluğun

Mutlak bir yanılgıdır içime sızan güneşin

Acısı da bir açısı da bu yalnızlığın

Ve işte bir çentik daha attığım…

Şiirlere namzet yaralı iklim

Mağdur Eylül

Mahzunca yaşadığım kuşbakışı şarkı

İçerlediğim kadar içtiğim

İçtimada o deli c/esareti

Şafak saydığım kadar da şakağıma dayalı

Kalemin de b/astım mı tetiğine

Fink attığım kabrim

Ne yaşıyorum ne de ölü.

Araf’ta saklı tüm varlığımın nazı niyazı

Azat edilmeyi dilediğim bir hükümle sırdaş

Hünkârıyım hüznün ve bu imkânsız aşkın

Elbet varlığıma delalet sızısı imgelerin

Yokluğa delalet sessiz kaldığın kadar sektiğim

Yüreğinde

Nal topladığım ardından

Na’şına dahi razıyım varlığının

S/üzgün göğün

Gülüşünden arda kalan o rahmet ki

Rağbet görmediğim kadar yaşam denen iklimde…