Yazmadığım Yazamadığım Her Şiir

Yalnızlığın rengini söyle bana:

Aymazlığında hayatın dibi gördüğümün ertesi

İçimde uyanan bir çocuk gibi ansızın

Vakur ve ıssız ve bağdaş kurduğu kadar göğe

Dizelerin de dermanı kesilir nasıl ki diz dize dizeler

Aşkı hicveder gün ışığı

Işığa duyarlı yalnızlığın gözleri

Kırpıştırır acısını

Bir rengin peşinde

Sözcüklerin notalı dizininde

Haykırır bağrını açtığı kadar

Hamt eder iman gücünde saklı rüzgâr

Kadar katlıdır acılar

Kaybolduğunun ertesi yola düşer

Bir ırmaksa akan

Kuru yatağında derenin

Ölü balıklar açar gözlerini kapamamacasına

Sarkar elleri yaşlı balıkçının

Ölüm ki bir misafir

Yeltenir yerli yersiz

Yetemediği kadar ömre

Yatıya kalan düşleri kabul eder mabedinin indinde

Saklı tutulası hatıralarını boca eder

Öfkesi sönmüştür artık

Batık bir gemi gibi

Kaptan köşkünde sözcüklerin

Rotasını çizer

Hatmeden boşluğu

Hamt ettiği kadar sükûnet sunar Tanrı

Mevsimlerdir çipil çipil gözleri

Zanlardır nifak sokan

Yerli yersiz yağan yağdıran izdihamdır

Korkularının bekçisi

Layık olduğu ne varsa

Lal sözcükler dillenir.

Lanet okuduğu zalime

Rabbidir koştuğu ve sırdaş ruhu

Meddücezri sıfatların

Bir hengâmedir ki bilinmezin izinde saklı

Ve neşreden hüzün

Coğrafyası kayıp kıtaların rüzgârı

Eser ve yerle yeksan eder

Yâd edilesi ne varsa dünde saklı

Yâridir özlem duyduğu

Yalpalayan bacakları

Askıda ekmek gibi

Zincirleme kazanın tek müsebbibi

Aslında yazdığı yazmadığı her şiirdir

Bir külfetse karanlık

Kömürlük penceresi gibi iken uzaktan göz kırpan

Seyyah ruhu ile…