Yapma Böyle Eza Cefa Şükriye

Üst tarafta görmekteyim ambalaj.
Alt tarafın topa yapmakta degaj.
O nasıl kaporta, nasıl bir bagaj?
İnan ki dağıldı kafa Şükriye.

Ne güzel de takıp takıştırmışsın.
Yakışmamış ama yakıştırmışsın.
Anlamadım nasıl sıkıştırmışsın.
Karpuzların sığmaz rafa Şükriye

Kaşlar hilal, gözlerin sanki badem.
Mest-ü harab oldu bak benî Adem.
Öldürecek inan dolmadan vadem.
Portakallar sanki Yafa Şükriye.

Ardın sıra böyle efil efiliz.
Nice var ki perişanız, sefiliz.
İmanına, ihlasına kefiliz.
Bak hepimiz geçtik safa Şükriye.

Kadıköy’de bir göründün mest olduk.
Etiler’de yollarına post olduk.
Laleli’de cümle alem hast’olduk.
Darmadağın oldu Vefa Şükriye.

Tek başına bizleri güdüyorsun.
Didik didik eyleyip didiyorsun.
Kim ne derse desin sen ediyorsun,
Kutsal bir görevi ifa Şükriye?

Biliriz ki pîr-ü pak senin için.
N’olmuş yani ortada ise kıçın?
Madem görünmüyor tek teli saçın.
Devam eyle, bakma lafa Şükriye

Dönsün dursun yine çarkı-ı felekler.
Kıskansınlar seni bütün melekler.
Löpür löpür sallandıkça kelekler.
Olursun canlara şifa Şükriye.

Basenlerin pantolondan taşıyor.
Görenlerin aklı fikri şaşıyor.
İnan nefis kabarıyor, şişiyor.
Yapma böyle eza cefa Şükriye.

İster  ölsün isterse de etsin yas.
Sulanırsa tut boynundan hemen as.
Aman sakın şu Sami’ye verme pas.
Ne ilk olsun ne son defa Şükriye.