Pamukkale Koltuğunda Bir Stand Up Hikâyesi

Pamukkale Koltuğunda Bir Stand-Up Hikâyesi

Günce – 30 Haziran 2025

Günün aydın olsun, güzellik.

Farkında mısın, İstanbul’da geçen sayılı günlerimin sonuna bugün erdim. Ve şu anda, yarım saat gecikmeli gelen Pamukkale otobüsünün şoför arkasındaki tekli koltuğuna kurulmuş, karalıyorum bu satırları. Muavin birkaç uyarıda bulunuyor, biz yolculara “Hoş geldiniz,” dedikten sonra:

"Lütfen emniyet kemerlerinizi takınız, ayrıca ayakkabılarınızı çıkarmayınız."

Nasıl da hoşuma gidiyor bu uyarılar, bu kibar hitaplar...

Didem bana, ben ona öpücükler atarken hareket ediyoruz ya, işte diyorum: Yeni bir veda sahnesi daha bizim için. Ağlamıyorum.

Neden mi?

Çünkü sanki bir güldürü ustası gibi hazırladı Didem beni bu yolculuğa.

"Sen," diyorum, "iyi bir stand-upçı olursun vallahi!"

Hastanede yaşanan olayları her defasında öyle bir anlatıyor ki… Hem de ustalıkla!

"Bugünkü hastamız hâkim," diyor iş arkadaşı Derya.

"Neye hâkim?" diyor Didem.

Adamcağız bir bozuluyor ama en sonunda salıveriyor kendini, benim stand-upçı kızımın o neşeli ellerine…

Bir döneme damgasını vuran gençlik dizisi Hayat Bilgisi’nde Mennan karakteriyle hafızalara kazınan “Erdal Türkmen”den esinlenip yeni bir hamle yapıyor Didem:

"Ne olursunuz, Çorlu’ya sizi ziyarete gelince beni mübaşir yapın!" diyor. "Sanıklar gelsin, ben çığırayım. 'Emredersiniz âmilim!' diye diye dolaşayım ortalıkta."

Bir süre sonra ciddileşmeye başlayan hâkim beye son numarasını da yapıp, gülmekten çatlatıyor herkesi:

"Bu odanın hâkimi benim! İğneler benim elimde!"

H. Çiğdem Deniz