Annem göklerde, bir bayrak gibi,
Adı şehit, kalbinde sonsuz vatan sevgisi.
Kucaklamaya doyamadan beni,
Veda etti sessizce, bu yeryüzüne.
Annem gitti…
Bir vatan kadar ağırdı vedası,
Küçücük bir bedenle kaldım sessizliğin ortasında
Bir anı kaldı geriye,
Ben onu kucaklayamadan büyüdüm,
O beni toprağa emanet etti.
Babam vardı bir zamanlar,
Bir iz gibi gitti hayatımdan
Sanki ben hiç var olmamışım gibi terk etti beni
Sanki kanı değilmişim gibi…
Beni bir başka ailenin kucağına bıraktı
Bir eşyaymışım gibi…
O günden sonra her yalnızlık
onun sesini değil, sessizliğini taşıdı.
Annem…
Sensizliğin büyüttüğü bir çocuğum ben.
Her gece bir dua eder gibi
Adını fısıldadım yıldızlara.
Baba...
Sana ise bir “of” bile çoktu bazen.
İçimde büyüttüğüm öfke,
Beni bırakmana değil,
Hiç aramamana…
Şimdi büyüdüm.
Ama hâlâ bir çocuk gibi
Sana sarılmak isterim anne.
Ve hâlâ bir susuşla konuşurum
Baba, adını anmadan.
(
Veda Gibi Başlayan Hayat başlıklı yazı
yaren-damla-karayaka tarafından
4.07.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
