Sözlerim Sana Doðru Kaçýyor

Aþkýn dili mi olurmuþ? Senin adýn geçince bütün sözcükler gönlümden fýrlar oldu. Harfler dizilmiyor cümleye, cümle tamamlanmadan sana kaçýyor. Kalemin ucunda tutmak istesem de onlarý, senin hatýran dokununca hemen býrakýyor kendini. Sanki içimde bir çocuk var, her harfi seninle oynatýyor. Her benzetme sana benzeme gayretinde. Sevda, yalnýzlýk, özlem, vuslat... Hepsi sende vücut buluyor. Ben yazmak için oturuyorum; ama sen çýkýyorsun satýr aralarýndan. Bir gülüþün düþüyor nokta yerine. Bir “merhaba”n geliyor paragrafýn ortasýna. Bir bakýþýn yazýnýn gidiþatýný deðiþtiriyor. Kaç satýrdýr sustum, kaç cümle birikti—hepsi sana dökülmek için sýraya girmiþ. Ve ben sana susmak istedikçe daha çok yazýyorum.

Biliyor musun? Belki de aþk, kalemin elinde deðil, gönlün kýyýsýnda baþlýyor. Yazdýkça sen çoðalýyorsun. Sensizlik bile seni anlatmaya yetiyor. Sözlerim sana kaçýyor çünkü baþka kimseye sýðmýyor. Sana kavuþamayan kelimeler bile senden iz taþýyor.

Sen bir harf olsaydýn, sessiz olur muydun?
Yoksa en sesli hayalim misin, noktasýz bir cümle gibi mi bende yaþýyorsun? Sözlerim sana kaçýyor çünkü seni anlatmak deðil mesele, sadece sende kalmak. Sözlerime hâkim olamýyorum artýk. Ne zaman bir þiir yazmak istesem, ilk dizede sen çýkýyorsun. Bir harfi bile senden ayýrmak zulüm gibi. Sanki kelimeler seni bekliyor; sen gelince anlam kazanýyorlar. Senin yokluðunda bile sana yazmak istiyorum. Çünkü içimde bir “sen” var, gitmeyen, eksilmeyen… Bir gülüþünden esinlenen bin cümle var içimde. Sen sustuðunda bile seni anlatmak istiyorum; çünkü sessizliðin bile þiire dönüþüyor.

Kelimeler deli gibi sana koþuyorlar. Gönlümün her köþesine senin adýný kazýyorlar. Bir “ben” vardýysa da artýk yok, çünkü her yazdýðým “biz”e dönüþüyor. Sanki aþk, kelimelerin gövdesine yerleþmiþ ve ben onlarý sana ulaþtýrmakla mükellefim.

Sana kaçýyor sözlerim,
çünkü sende dinleniyorlar.
Senin sesinle tamamlanýyorlar.
Ve ben yazdýkça, sen oluyorlar.
Senle baþlýyor, senle susuyorlar, vesselam.

Mehmet Aluç