Sözlerim Sana Doğru Kaçıyor

Sözlerim Sana Doğru Kaçıyor

Aşkın dili mi olurmuş? Senin adın geçince bütün sözcükler gönlümden fırlar oldu. Harfler dizilmiyor cümleye, cümle tamamlanmadan sana kaçıyor. Kalemin ucunda tutmak istesem de onları, senin hatıran dokununca hemen bırakıyor kendini. Sanki içimde bir çocuk var, her harfi seninle oynatıyor. Her benzetme sana benzeme gayretinde. Sevda, yalnızlık, özlem, vuslat... Hepsi sende vücut buluyor. Ben yazmak için oturuyorum; ama sen çıkıyorsun satır aralarından. Bir gülüşün düşüyor nokta yerine. Bir “merhaba”n geliyor paragrafın ortasına. Bir bakışın yazının gidişatını değiştiriyor. Kaç satırdır sustum, kaç cümle birikti—hepsi sana dökülmek için sıraya girmiş. Ve ben sana susmak istedikçe daha çok yazıyorum.

Biliyor musun? Belki de aşk, kalemin elinde değil, gönlün kıyısında başlıyor. Yazdıkça sen çoğalıyorsun. Sensizlik bile seni anlatmaya yetiyor. Sözlerim sana kaçıyor çünkü başka kimseye sığmıyor. Sana kavuşamayan kelimeler bile senden iz taşıyor.

Sen bir harf olsaydın, sessiz olur muydun?
Yoksa en sesli hayalim misin, noktasız bir cümle gibi mi bende yaşıyorsun? Sözlerim sana kaçıyor çünkü seni anlatmak değil mesele, sadece sende kalmak. Sözlerime hâkim olamıyorum artık. Ne zaman bir şiir yazmak istesem, ilk dizede sen çıkıyorsun. Bir harfi bile senden ayırmak zulüm gibi. Sanki kelimeler seni bekliyor; sen gelince anlam kazanıyorlar. Senin yokluğunda bile sana yazmak istiyorum. Çünkü içimde bir “sen” var, gitmeyen, eksilmeyen… Bir gülüşünden esinlenen bin cümle var içimde. Sen sustuğunda bile seni anlatmak istiyorum; çünkü sessizliğin bile şiire dönüşüyor.

Kelimeler deli gibi sana koşuyorlar. Gönlümün her köşesine senin adını kazıyorlar. Bir “ben” vardıysa da artık yok, çünkü her yazdığım “biz”e dönüşüyor. Sanki aşk, kelimelerin gövdesine yerleşmiş ve ben onları sana ulaştırmakla mükellefim.

Sana kaçıyor sözlerim,
çünkü sende dinleniyorlar.
Senin sesinle tamamlanıyorlar.
Ve ben yazdıkça, sen oluyorlar.
Senle başlıyor, senle susuyorlar, vesselam.

Mehmet Aluç