Terk Edilen Arabalar Ve Terk Edilmeyen Düşünceler

Terk Edilen Arabalar ve Terk Edilmeyen Düşünceler

İkinci Deneme – 11 Temmuz 2025

“Albania” kelimesini öğrenmenin hafifliğiyle ilerliyoruz arabada. Kulağa hâlâ biraz yabancı gelse de, artık gülümsüyoruz o sözcüğe. Ve Ksamil’in onca beach’ine rağmen yeniden daha önce gittiğimiz yere dönüyoruz. Bazı yerler güzel olsa da insana itici gelir; üstelik duygusal “para” meseleleri de turistlik bölgelerde sizi bazen kendinizden uzaklaştırabilir.

Montaigne olsaydı ne dersi verirdi bu yolculukta, almasını bilene?

Yol kenarlarında çürümeye bırakılmış terk edilmiş arabalar geçiyor gözümüzün önünden. Kimisinin plakası bile yok. Önce şaşırıyoruz, sonra konuşmaya başlıyoruz. Nilgün diyor ki: “Bu arabaların sahipleri bir yerlerde ölüp kaldı mı? Arayanı, soranı yok mu acaba?”

Nilgün, televizyon programlarının takipçisidir. Özellikle de Müge Anlı’ya hayrandır. Kaybolanları bulur, faili meçhulleri çözer, öyle der.

Ben de hep sorarım: Bir toplumda kayıpları arama işini neden devletin ilgili birimi değil de bir televizyon programı yapar?

Nilgün inandıklarına sıkıca sarılmıştır. O an karşılıklı düşünceler havada salınır, kimse kimseyi ikna etmeye çalışmaz. Herkes düşüncesiyle baş başa kalır.

Montaigne bu sohbeti dinleseydi belki de şöyle derdi:

“İnsanlar, kendi gerçeklerinin içinde öyle derin uyurlar ki, onları uyandıracak tek şey bazen bir ceset değil, bir fikir olur. Ama herkes uyanmak ister mi, işte onu bilemeyiz.”

Nilgün’ü düşündüm sonra. Belki o, devletin eksikliğini kabullenmek istemeyenlerin vicdanını taşıyor da biz onu kolayca "inançlarına bağlı" diye etiketliyoruz. Oysa onun doğrusu da bir hayli güçlü.

Ben kendi düşünceme döndüm. Sadece arabalar değil, bazen sorumluluklar da yol kenarına bırakılıyor.

İnsanı geliştiren, neyi bıraktığını fark etmekte saklı belki de.

H. Çiğdem Deniz