Aşkı Aşka İnandır

AŞKI AŞKA İNANDIR

Aşkı anlat dediler, ben gibi bir bilmeze;

Gitti mi kendisinden, daha geri gelmeze,

Nasılda bulmuş beni, aşktan yüzü gülmeze;

Yüreğini titreten, elbette bir canandır;

Âşık oldum diyorsan, aşkı aşka inandır…

Yemekten içmelerden, kesilir kaçarmışsın;

Ne sorular sorulur, hepsine susarmışsın;

Aşk aklına düşünce, nasıl da uçarmışsın;

Onu gördüğün zaman, en müstesna zamandır;

Âşık oldum diyorsan, aşkı aşka inandır…

Hissettiğin ne varsa, vermezmiş aşkın tadı;

Elbette âşık olmak, her kişinin muradı;

Huzurunda saf tutar, tek hece işte adı;

Nasıl desem bilmem ki, yeryüzü aşka handır.

Âşık oldum diyorsan, aşkı aşka inandır…

Bana göre her yerde, İstanbul, Paris, Musul;

Günü yok mevsimi yok, var mıdır onda usul;

Yağmur ol bulutlardan, gel süzül usul usul;

Vuslat sevda oduna, tarifsiz demde nandır;

Âşık oldum diyorsan, aşkı aşka inandır…

Aşkın kör zindanının, sarsılan uykusunda;

Evrenin her renginde, benzersiz duygusunda;

Çiçeğin kokusunda, toprağın buğusunda;

Tükenen nefeslere, ab’ı hayattır candır;

Âşık oldum diyorsan, aşkı aşka inandır…

Ölmez imiş âşıklar, ölen varsa Ademdir;

Damarında akan kan, gözlerinde hep nemdir;

Öyle boşa sallama, aşk dediğin son demdir;

Söylenmez ulu orta, o yürekte nihandır;

Âşık oldum diyorsan, aşkı aşka inandır…

Âdem Efiloğlu