Yalnızlığımla Ördüm
Dediler, "Aşkı anlat," ben ki hâlâ çözemeyen,
Bir bakışta yanar oldum, sesinde eriyen.
Giderse kendiyle gider, dönmez bir daha geri,
Yalnızlığımla ördüm ben bu kırık şiiri.
Gülmemiş yüzüyle geldi, yine de beni seçti,
Karanlığa düşen aşk, içimde özlem biçti.
Sözlerinde yemin yoktu, susuşunda bir nida,
Yalnızlığımla ördüm ben bu kırık şiiri
Titreyen
yürekte bir can saklıdır, demişler;
Bir bilmez de severmiş, sözü eksik, neşeler.
"Aşka âşık olmalı," diye mühürledim geceyi,
Unutan değilim ben; unutanın gölgesiyim belki.
Yalnızlığımla
ördüm ben bu kırık şiiri
Ben ki tanımadım yolu, aşk yine buldu beni,
Bir gülüşten arta kalan, yankı oldu sesim.
Sorulmazdı bana neden, nasıl sevdim böylesine,
Yalnızlığımla ördüm ben bu kırık şiiri.
Ayrılığın gölgesinde yürürken sesim dindi,
Ne geleni bekledim ne gidenin ardını bildim.
Ama içimde bir şey vardı, adı yok, şekli eksik,
Yalnızlığımla ördüm ben bu kırık şiiri
Yarayı saran ben değilim, ama yaranın kendisiyim,
Aşksız yaşanılmaz bilirim, ama aşkın libasını giyinirim.
Dediler “aşkı yaşa,” ben ki hâlâ çözemeyenim,
Yalnızlığımla ördüm ben bu kırık şiiri
Mehmet Aluç
