Aşkın Niyazında Közlenen İlahi Bir Sancı

Hangi mahzun gülüştü çaldırdığım bazense çatık kaşlı bir güne uyandığımın ertesi her halükarda aştığım engeller bazen taşkın nehirlere bentler kuran münafık gölgeler.

Seyyahtı imgeler ve devingen ruhum

Aşkı küreyen sefil öznem

En güzeli değil miydi hem inancına sadık kulluğum?

Rengimle tasfiye ettiğim karanlık

Hicreti yüreğimin

Şükür ki sevgi ve inançtı tanıdık

Yoksa mümkün mü sadık kalmak özüne?

Telaşla yürüdüğüm yollarda kayıp da düştüğüm

Belki de bir t/uzaktı yalnızlığa düşkünlüğüm.

Her halükarda kalabalık kıldım yüreğimi

Renklerle donattım yeri göğü

Karanlığı dahi beyaz bildim

Mademki sevgiydi en sevdiğim nimetim.

Aşikâr olan neyse saklanan

Kalp gözüme sığındığım

Akabinde acıların şükrü katık yaptığım kadar

En parlak yıldızdım

Yetmedi kuyruğumdaki sözcükleri kırptığım

Aksinde söylediklerimin

Söylemediklerime de vakıftım

Elbet sevdiğim kim varsa tuttukları ışık

Müptelası olduğum sevgimin katıksız sazıydım.

Ki iç sesimdi en nazenin beste

Sözcüklerle diktiğim yürekte saklıydı elbet nice güfte

Arz edilene sunulan taleple

Yetmedi büyüdükçe büyüdü içimdeki ağaç

Sınandığıma binaen

Sırtımı dayadığım dağın yamacında

Açan nazenin bir gelinciktim

Solmanın arifesinde

Aşka bağdaş kurduğum her yakarışımda Rabbime

Yolumdan sapmadığım kadar

Nasıl da vakur

Yetemediğim kimse kaderin izinde

Yaşadığım ömür kadar

Bazen savruk yüreğimle

Diktiğim her yarada

Daha da çok sevebilmenin ümidiyle

Çıktığım şu yolda

Nasıl da tanıdıktı ateş ve acı.

Aşkın niyazında közlenen İlahi bir sancı

Rahmete dokunmaksa tek ilacı

Aşkın ihya ettiği bir sarnıç

Kuyulardan firar edip de göçtüğüm bir gök

Hangi kuşun kanadına kondumsa

Dokunmaksa mucizelere

Rengimle yeşeren bir çiçek idi madem yarının mizacı.