Alametifarikası Gizemin...

Bir rengi soludum oysaki solan rengin ta kendisi idim

Sönen şehrin ışıklarına giydirdim müzmin

Hüznümü

Sefasını süremediğim kadar ömrün

Ölmeyi diledim

Yeltendiğim idi göğün kara gözleri

Uleması iken şiirlerin

Uyak bildim kalemi ve dengim

Ve sağdıcım

Sönmek bilmeyen ateşin dansı idi

İçimdeki iklimin mealine hükmeden

Şehrin kubbesi

Solgun sıfatların da zümresi

Bilip bilmediklerime şerh düştüğüm

Rücu edebildiğim kadar matemimi

Sürüldüğüm yalnızlığın dilemmasını sundum satırlara

Katır inadı bir özlemle

Aradığım idim kendimi kendimden uzak kılanların

Nazarında devasa bir acı biçtiğim

Şehrin dikenli yollarında

Medet umdum şiirlerden

Mizacımla tutuklusu olduğum mevsimin

Cüret ettiği kadar

Cüssemden beklenmeyen bir güçle tırmandığım şu düz duvar

Düzenin çarpık teması aykırılığım

Aydınlığım ve karanlığın ç/ağrısı

Soluduğum hava kadar başım dumanlı

Adeta bir şehir vapuru

İçimde gezinen bir yakamdan diğerine

Ulaşamadığım kadar kendime

İzdivacında dünün günle

İhtiva eden derin bir hüzünle

Kerpeten misali kalemle söktüğüm dişleri yalnızlığın

Sökün eden bir dil yarası iken

Göğsüme konan bir kuşun cansız bedenine

D/okunmak neydi ki?

D/okuduğum bunca hüzne bedeller biçtiğim ve ödediğim

Nazlı bir varlığın

Bitmek bilmeyen azabı

Kanaviçelerdi dolduran kabrimi ve öncemi

Konuşlu olduğum andan firar edip

Varamadığım huzurun iflası

Bedenimse delik deşik aldığım darbelerin

Göz temasında yanan bir ateş bellediğim

Günden geceye varıp da

Varamadığım nihayetin sevdası ölüme

Sancılı meallerin

Sanrı yüklü bilinmezin

Kordan hecelerin söküklerimi dikemediği kadar da vardı

Kalemin yanık dilinde ve teninde

Kaybolmanın nezdinde

Şark çıbanı idi şiir

Garbın yası gaipten gelen coşkunun

Çoktan dinmişken saltanatı

Övüncüm ve atladığım her öğünün

Gölgesinde sızdığım ağacın kökünde saklı

Bir yokluk bir dirlik bir dikit ki

Sözcükleri budadığım kadar sarpa saran

Alametifarikası gizemin…