Miskin bir düþ olduðumun bilincinde yatsý namazýndan evvel yenik düþüyorum uykuya ve gecesefalarýnýn sesini takip ediyorum uykumda ve ben kocaman bir dalgaya rast geliyorum dünya denen teranede düþ gücüme itimat etmenin ötesinde hiçbir gerçeðe de itibar etmiyorum.

Öldüðümü kimse bilmiyor benim ve bozuntuya vermiyorum yaptýðým ölü numarasý ile cehennem denen kazaný kepçe ile saðaltýyorum sözüm ona dünyaya cennet gelecek ve ben güzellik uykumdan uyanacaðým.

Sözcükler altýn tepside týpký ruhumun kýpraþtýðý üzere zemherilerde yalýn ayak düþler g/örüyorum ve metin olmam gerektiðini bildiðim için kimseye de anlatmýyorum.

Ýþinin ehli bir düþ sihirbazýyým ben: sayýsýz küçük adam karýnca misali gibi çalýþýyor ve yorgun aslanlar hepten baþkahramaný düþ sirkinin.

Ýçimdeki adam sýrtýmý sývazlýyor oysaki ben küçücük bir çocuðum süt diþleri henüz dökülmüþ ve havlamayý öðrenmemiþ küçük bir finoyum elbet izah edeceðim tüm bu düþ kasýlmalarýný lakin yer gök gerçek dolu ve gerçekçi insanlar sevgiyi inkâr ediyor ve ben hala; ‘’sevgi’’ diye diye hayýflanýyorum.

Babasýzlýðýn meali ise hýçkýrýklardan baðýmsýz külüstür bir araba adeta yolda kalmýþ üstüne üstük bir el freni dahi yok.

Ve iþte çýldýrýyor þairler ve yetim mizaçlar.

Anneliðin tarhýnda bir yeminim belki de içindeki sevgiyi pazarlayacak çocuklar arýyorum ve hangi çocuðun ismini görsem televizyonda içimde bir korku peyda oluyor.

Ne çocuðum ne zalim.

Ne yalaným ne de gerçek.

Kabul görmezliðin inþa ettiði bir öz güven eksikliði ve iþte fermuarýný çekiyorum düþlerimin ve düþ kabristanýna uðruyorum her gece elbette gündüz tehir ettiðim o yolculuðun nüansý içime misafir ettiðim belki de kendimi misafir olarak sunduðum o lalezar yokuþu.

Mevsimin dik bir yokuþu var bir de sökülmüþ dikiþleri ve diþleri týpký yaþlý kurdun peþime düþtüðü gibi:

‘’Neden neden bunca diþ aðzýnda demirlik gibi hizmet vermekte pembe diline?’’

Yalýn bir sunum ve safiyet yüklü benliðim ve düþlerin propagandasýný yapmak yere bizzat o düþün baþkahramaný olmak üzere gözlerimi kýrpýþtýrmýyorum dahi.

Kýrmýzý bir kazak var üstümde ve kýrmýzý bir þapka lakin tanýnmamak adýna þapkamý çýkarýyorum baþýmdan ve içinden sayýsýz tavþan sökün ediyor ve yaþlý kurt hala peþimde.

Ýhbar etmem gereken bir suç var peþimde üstünde yeþil ýþýk yakmadýðým iyi de düþ bahçelerinde trafik lambalarý olmaz ki hem herkes benim çoktan öldüðüme inanmýþken.

Rahmetin esintisi.

Uðurladýðým nice insan ve nice rüya ve baþucumda kalem biteviye not alýyorum düþlerimi bazen dizlerimin baðý çözülüyor ve tüm dizeleri tetikliyor.

‘’Sahi, ben þiir yazdýðýmý neden daha önce fark etmedim?’’

Yaþlý kurt esefle sallýyor baþýný.

Bense gözlerimi kaçýrýyorum yoksa her an uyanabilirim ve ötenazi yapmak istiyorum gerçek dünyadaki varlýðýma sonra da geride býraktýðým yýldýz tozuyla uçup gitmek.

Nazenin bir havasý var içimde kalan ukdenin ve kocaman pençeleri var yalnýzlýðýmýn ne de olsa sosyal mesafeyi korumak zorundayým ve artýk daha da çok kaçýyorum insanlardan ve gerçeklerden…

Baðnaz sorularla karþýlaþýyorum kimi zaman ve bol kepçeden içimi didikliyorlar.

Ýyi de kime itibar edeceðim ya da itibar üstelik deðersiz addedilen sefil varlýðýmla illa ki düþlerimde mi kenetleneceðim hayatlar?

Elbet hayat denen martaval kurda kuþa yem olmamak adýna mabedimden ibaret iken bu anlamda donanýmlý ve muhafazalý bir endam ile içime kaçan balýðýn kýlçýðýný ayýklýyorum ve tüm düþlerimin de haiz olduðu o balýk hafýza ile vadesi dolmadan düþlerin mürekkebe yatýrýyorum ömrü ve mazimi de siliyorum içimdeki kurþun kalemle yazdýðým ne varsa denk düþüyor da sildiklerime.

Gözümün yaþýný silmiyorum bir tek.

Gönlümün de kulpu iken her asýldýðým kanca ve müebbet yiyen kalemin faturasýný illa ki gerçeklere çýkarýyorum.

Naylon fatura kimi zaman içimi deþen içimin de bakiyesi ayný zamanda ve tohuma kaçan hayallerim.

Beylik bir eksende beyzade iken aþkýn radarý ve gücüm sýnanýrken izah etmekten býkmadýðým ama insanlarýn da anlamamakta ýsrarcý olduðu.

Veresiye defterinde kayýtlý isimler oysaki benim bir bakkal dükkâným yok: olsa olsa oyuncakçý dükkânýmda oyuncaklar daðýtýyorum içimdeki çocuða ve ektiðimi biçiyorum ne zaman elime biri bir avuç sevgi kýrýntýsý iliþtirse çocuklar gibi seviniyorum ve açýyorum gözlerimi.

Yalnýzlýk tay tay yapýyor…

Sessizlik ise dorukta.

Aþk iken zindanda yaþlanan.

Ve çýkacak af ile yeni bir hayata baþlamak istiyorum.

Köþe baþýndaki adam baðýrýyor:

‘’Buyurun, buyurun lütfen.’’

‘’Ne satýyorsunuz?’’

‘’Ne istersen ve içinden neyi dilersen, küçük haným. Hem dükkân senin.’’

Ve ansýzýn sýrra kadem basýyor adam: ben ise dükkânýn içinde cirit atýyorum.

Kocaman bir top rengi mavi ve yüzlerce bilye týpký çocukluðumdaki gibi. Ah, bir de gerçek dünyaya dönsem ya…

Aklýma misafirler geliyor ve ellerim titriyor ve soruyorum babama:

‘’Bunlar kim?’’

‘’Görücülerin geldi.’’

Ben ise onlarý öcü diye algýlýyorum. Hem yaþým baþým kaç daha üstelik küçük bir kýz çocuðunun görücülerle ne iþi olur?

Ýçimden geçenleri söylemiyorum tabii ki ve kapatýyorum gözlerimi yeniden ve o yaþlý kurt hala peþimde bense büyükannemi arýyorum üstelik hem düþlerimde hem gerçekte ve iç sesim fýsýldýyor:

‘’Daha çok beklersin. O seni çoktan býrakýp gitti, küçük haným.’’

Sahi daha dün gibi yüzünün beyazlýðý ve üstüne birileri örtü serip de bir býçak koymuþken ve iþte býçak gibi kesildi mutluluðum.

Yaþlý kurt ise hala avýnýn peþinde.

Ben ne kurda ne de kuþa yem olacaðým üstelik ve ne zamanki açayým gözlerimi yaþlý kurt kayboluyor.

Ne zamanki açsam gözlerimi evde görücüler cirit atýyor ve öcü görmüþçesine kaçýyorum onlardan haldýr haldýr.

Kýlavuzum ne ki?

Elbette sevdalý bir bülbül yoksa kargaya itimat edecek göz mü var bende?

Düþ meclisi.

Düþ kýrýntýlarý.

Ve sihirli kürem.

Ben belki de bir su küresi olmaktan hicap ediyorum en çok da içime karlar yaðarken.

Gövdem yok aslýnda.

Ruhum ise akla zarar.

Aþkýn menkýbesi iken söylenmemiþ sözcükler ve ulvi bir sessizlik iken beni esir alan ve hala kuþlar þarký söylüyor ve ben hala Araf’tayým.

Mademki büyükannem öldü niye haber vermedi öncesinde?

Bir kulübe ise yolumun düþtüðü çoktan yanýp kül olmuþ.

Bir ithamsa yaþlý kurdun söylediði iyi de ben küçücük bir çocuðum henüz üstelik saçýmda kýrmýzý kurdele iyi de kim benim belime kýrmýzý kuþak sarmakla itham ediyor?

Ýyi de küçük çocuklarý kimse ne itham edebilir ne de dokunabilir ve yeniden kapýyorum gözlerimi ve karþýmda yaþlý kurt ve yeniden açýyorum gözlerimi bir kez bile kýrpmaktan çekiniyorum ve usulca yaklaþýyorum gelen misafirlerin yanýna.

Sedirde bir yalnýzlýk oturuyor.

Baþköþede ise zebani.

Benimse kanatlarým kýrýk ve ellerim soðuk elbet gözlerim de donuk.

Bir þeylerin miadý dolacaksa benim hayallerim mi olmalý?

Bir þeyler çalýnacaksa illa ki geleceðim mi çalýnmalý?

Büyükannemi özlüyorum ve ölen diðer tüm çocuklarý ve de kadýnlarý.

Masumiyetimi kolluyorum lakin en ufacýk açýk verdiðimde ben de onlara benzeyeceðim ve herkes beni arayacak elbet kaçacak yerim de yok ama…

Televizyon ise sinyal veriyor ve basýyorum kapatma düðmesine lakin görüntü hala mevcut ve haber spikeri büyük bir soðukkanlýlýkla haberleri sunuyor. Alt yazýyý okuyorum: yine bir çocuk kaybolmuþ.

Evdekiler el sýkýþýyor ve:

‘’Bu iþ tamam’’ diyorlar.

Hangi iþ?

Yoksa ben damýzlýk bir hayvan mýyým ya da kurban edilmek üzere sýra bu kez bana gelmiþken. Saçýmdaki kurdele düþüyor yere ve ayaðý ile eziyor genç irisi adam ve usulca saçlarýma dokunuyor ve gözlerimi kapatýyorum ve ensemde yaþlý kurt ve yeniden açýyorum gözlerimi týpký öncekiler gibi týpký benden sonrakiler gibi.

Oysaki ben küçücük bir çocuðuyum asla kaybolmak istemeyen ve iki damla yaþ düþüyor gözlerimden tam da o genç irisi adam dokunacakken yüzüme avaz avaz baðýrýyorum ve gözlerimi fal taþý gibi açýyorum ve bir el dokunuyor usulca omzuma:

‘’Merak etme küçük kýz. Güvendesin.’’

Gözlerimi kapatmýyorum artýk ve derin bir nefes alýyorum ve dokunuyorum saçýma ve hala o kýrmýzý kurdele saçýmda belimde ise bana sarýlmýþ bir çift kol anne þefkatinde ve biliyorum ki güvendeyim.

Müteþekkirim sana Devlet Baba.