Elbet Son Söz De Ait Kadere...

Tekbir getirensin, gecenin alnında saklı

Masum bir buse

Tezahür eden gün yüzlü seyyah bir düş’ ün bestesi

Nasıl ki şiirler

Güftesi sevginin

İçimizde saklı tutulası o vaveyla

Hırpani varlığın ödediği bedeli

Aşksa kükreyen

Aşina olduğumuz kadar hüzne

Mustarip olduğumuz ne ki ne?

Tümlenen varlık

Hüzünlenen yüreğe sadık

O devasa sanduka

Elbet içinde saklandığımız

Hecelerken hayatı

Hicabı yok saydığımız

Ve işte umudun tekeri

Kayıp düşlerin de gerçeklere sirayet ettiği

Hangi gölge?

Hangi mazlum?

Köşe başında bekleyen kader ve tecellisi sevginin

Koyu gözlerine fırçalarla darbe yaptığımız

Gecenin bilinmeyen de o aydınlık yüzü

Elbet şiirin kanından sökün eden heceler

Goncası umudun

Gülmesi kolay olsaydı keşke

Mademki şiirlerle diktik yüreği

Bir özveri bazen ömür

Ön sözü kayıp şiirin

Aheste yaşadığımız aşikâr

Gönle giydirdiğimiz cübbe ve de

Hem cüssesi ne ki içimizden geçen her hecenin

Kısık sesini uladığımız

Uleması şiirlerin

En uluda saklı rahmetin sicili

Yağan kar ne ki?

Yağan nura doymadığımız

Yağmalayan kim ki?

Kaderi en derine sakladığımız

Kederin hikmeti

Umudun seremonisi

Ağaçların köküne sadık bir yaprak gibi

Ait olduğumun evrenin her zerresi

Mühim olansa saklı tutmak özünü

Sözüne inandığımız kadar insanların

Kapıp da koyuverdiğimiz hayatın peşine düşmek

Elbet iyi gelendir sabra delalet

Şükre vesile sözcüklerle hüküm sürmek

Elbet son söz de ait kadere

Rabbimize teslimiyetimiz

Yoksa nasıl saklı kalırdık sevgi denen güncede?

Günü b/ölen heceler

Kanıksadığımız rahmeti bize sunarken kader

Yetinmekle iştigal yüreklerimiz

Ve işte bizden sökün eden her duygu her hece

Ne de olsa asaleti ile yaşamalı her insan

İman gücünde saklıdır da yazılmamış o son ferman

Yeter ki ‘’ol’’ desin yüce Yaratan.