Meğer Neler Saklıymış İçimde...

Düş pembesi umudun senkronize ettiğinden fazlasına talibim ve sessizliğin göçünde iştigal olduğum her duygunun tamiri illa ki şiirin nezdinde nöbete durduğum gece mesaisi ile ruhumla tavaf ettiğim yerin göğün en sadık ve de hüzünlü müdavimi.

Kır çiçeklerinden derledim bu aşkı

Nazenin bir yoldaştı şiir

Ne cüssem yetti ne de yırtık cübbem

Elbet aşktı beni benden eden

İzafi bir yolsa aşkın şeceresi

Ne hikmetse düştüm yola

Sevdim, yâd ettim ömrü hangi akla hizmetse

Sondan başa seyreldiğim

Sezilerimde saklı gizemi

Aşka ömür biçti kalemim.

Kindar gölgelerin uzağında

Ellerimde saklıydı ettiğim her dua

Konmaksa semanın pür-ü pak alnına

Elbet bir de buse kondurdum şiire

Hecelerin aktığı gönül çeşmesinde

Şişen bidon gibi

Havayı çektikçe içime

Öldü hezeyanlarım

Yanık ucu mektuplarım:

Sahi, var mıydı bir okuyan?

Muhatabı kimse bunca satırdan

Doğmanın meali

Hala yüzümde saklı o tebessüm

Şakıyan iç sesimde yerleşik bir hüzün kimi zaman

Kibarca sever ve yaşarken.

Kaba sesi gölgelerin

Mürşidi olmaksa ne ala aşkın

Hayal penceremde saklı gözyaşı

Bir farfara adeta içimden taşan hele ki

Sözcükler belki de kabristan çaldığım

Mezar taşlarından alıntı

Yâd ettiğim yerin göğün

Yarenlik eden yüreğin

Bitmeyen öyküsü.

Ömürlük sevdiğim

Oysaki bir içimlikti aşkla dokuduğum şiirlerim

Düş pembesi bir aşk benimki

Saltanatı esintisiz bir denizin huzurlu melodisi:

Sadece benim duyduğum

Sadece Rabbimin duyurduğu

Ellerimden dökülen hecelerin perçeminde

Saklı umudu savurduğum bir şafak vakti

Hala hicazı dinmedi yüreğin

Hicabı yok ettiğim

Hazzı sonsuz

Haiz olduğum duygular katıksız

İşte ellerimle ittiğim bir ömrün kısa hikâyesi

Yazmaya durduğum her gün ve gece

Yitmeden ömür dem vurduğum bir bilmece

Meğerse neler saklıymış içimde.