Bir Enkaz Gibi Çöktün Kalbime Leyla

Bir Enkaz Gibi Çöktün Kalbime Leyla

Ey Leyla,

Ey zamanın unutulmuş kıyısı,

Bir gül gibi solduğun her an,

Toprak seni yeniden düşlüyor.

Sen,

Gecenin en sessiz harfi,

Bir yıldızın gözyaşında saklısın.

Doğ ki yeniden,

Bir rüzgâr gibi savur karanlığı,

Bir nehir gibi taşı hüznü

Ve bir kuş gibi bırak göğe özlemi.

Âşığın,

Bir aynadır şimdi,

Senin sustuğun yerden kırılır.

Gözlerinde yankılanmasın

Bu eksik zamanın çığlığı,

Çünkü sen varsın,

Çünkü kelam hâlâ seni yazıyor.

Ey Leyla,

Ey kelimenin kırıldığı yer,

Bir harf gibi düştün zamana,

Bir sükût gibi yayıldın rüzgâra.

Aşk,

Bir yangındı seninle tutuşan,

Şimdi külleriyle yazıyor kaderini.

Âşığın,

Bir gölge gibi sürünüyor ardından,

Her adımda biraz daha eksiliyor.

Sen,

Bir şehir gibi sustun,

Duvarlarında yankılanan şiirleriyle.

Ve ben,

Bir şair gibi âşık gibi bekledim seni,

Her mısrada biraz daha yandım.

Doğ ki yeniden,

Bir ay gibi parılda karanlıkta,

Bir çiğ gibi düş sabahın alnına.

Çünkü sen varsın,

Çünkü kelam hâlâ seni arı(yazı)yor

Aşkın en derin sahilinde.

Ey Leyla,

Ey yıkımın en zarif hâli,

Bir enkaz gibi çöktün kalbime,

Ama her taşın altında bir şiir vardı.

Sen,

Bir yangının küllerinden doğan gül,

Bir suskunluğun içinden yükselen ezgi.

Âşığın,

Bir harabe gibi bekledi seni,

Duvarlarında senin adını fısıldayan rüzgârla.

Kelam,

Bir ağıt gibi döküldü dudaklarımdan,

Ama her hece seni yeniden kurdu.

Sen sustukça,

Şiir konuştu,

Sen düştükçe,

Aşk seni kaldırdı.

Ey aşkın son kalesi,

Bir sancak gibi dalgalan şimdi,

Bir gölge gibi sar âşığını,

Çünkü sen varsın,

Çünkü kelam hâlâ seninle yanıyor.

Mehmet Aluç