Bir Suskunluğun İçinden Konuşuyorum Sana

Bir Suskunluğun İçinden Konuşuyorum Sana

Yılın ilk sabahıydı. Hava sessizdi, takvim yeni bir başlangıcı fısıldıyordu ama içimde eski bir çağrı yankılanıyordu. Seni aradım. Belki de sadece sesinin bana dokunmasını istedim, kelimelerden önce gelen o tanıdık titreşimle. Ama ulaşamadım. Bir şey, birileri, bir zaman aramıza girdi. Kimdi, neydi, nereden çıkmıştı, seninle nasıl bir bağ kurmuştu… Bilmiyorum. Düşünmedim değil. Ama yine de ihtimal vermedim. Çünkü içimde hâlâ senin beni duyabileceğine dair bir inanç vardı. Yine de bazı şeyleri düşünmeden edemedim. Eğer isteseydin, duyardın sesimi. Eğer bekleseydin, görürdün çağrımı. Ama sen susturmak istedin beni. Belki de yeni yılın sessizliğine benim sesim fazla gelmişti. Belki de senin içinde artık bana yer yoktu. Ben anlatıyorum şimdi. Kelimelerle, aşkla. Bir suskunluğun içinden konuşuyorum sana. Çünkü bazen en çok sustuklarımız anlatır bizi. Ve ben, sustuğun yerde seni duymaya devam ediyorum.

O sabah, telefonun başında beklerken zamanın nasıl ağırlaştığını fark ettim. Her saniye, senin sesine ulaşamamanın yankısıyla biraz daha büyüyordu içimde. Sanki saatler değil, anılar geçiyordu önümden. Her biri seninle yaşanmış, her biri şimdi sessizliğe gömülmüş. Ulaşamadığım sesin, bir zamanlar bana ait olan bir dünyaya aitti. Şimdi o dünya başkasının mıydı, yoksa sen mi terk ettin bizi? Bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey var: sustuğun yerde ben hâlâ konuşuyorum. Çünkü bazı kelimeler, cevapsız da olsa söylenmeli.

Belki de bu, aşkın en çıplak hâli. Karşılık beklemeden, sadece var olduğu için yaşanan. Belki de bu, bir vedanın en sessiz biçimi. Söylenmemiş ama hissedilmiş. Ben anlatıyorum hâlâ. Kelimelerim, senin sustuğun boşlukta yankılanıyor. Her cümle, bir ihtimalin peşinden gidiyor. Belki duyarsın, belki dönersin, belki sadece bilirsin: seni aradım. Yılın ilk günü. Yeni bir başlangıcın eşiğinde, eski bir hikâyeye tutunarak yaşamaya devam ediyorum, vesselam.

Mehmet Aluç