Gönül Kabesi

Toprağın fısıltısı, göğün sessiz sedası,

Bir "ben" var sandım bende, benliğin en âlâsı.

Koştum diyar diyar, aradım izini,

Meğer aradığım, arayanın ta kendisi.

​Gönül bir viraneydi, baykuşlar öterdi,

Her köşede bir put, bir heves biterdi.

Bir gece ansızın bir ışık süzüldü,

Yıkıldı saltanatlar, putlar devrildi.

​Ne kitaptaydı sır, ne de ulu sözde,

Kaynayan bir kazandı, yanıyordu özde.

Pervane olmadan ateş anlaşılmaz,

Yanmadan küle dönüp, O'na varılmaz.

​Artık ne doğu benim, ne batı benimdir,

Kâbe'm insandır benim, secdegâhım gönüldür.

Damla okyanusa erdi, sustu feryadı,

Çünkü her zerrede duydu O'nun adını.

Zeynep Akkuş